بهترین دوستم موقعی که دارم ریاضی میخونم منِ تو آیینه ـست.

کاش عواطف انسانی رو هم میشد همیشه با جدول و نمودار نشون داد، چون در حال حاضر نه میدونم، نه میفهمم.

میدونم نیاز دارم بنویسم، ولی نمیدونم چطور کلمات رو کنار هم بزارم تا بتونن اون احساس رو بازتاب بدن

دوست دارم با ریحابی شطرنج بازی کنم با آنسه صحبت کنم با قمین غیبت کنم با پرستش برم پارک بانوان با هستی یه قبر بِکَنَم با جاسکیم برم کربلا با سید هم یه دور چایی بخورم و با فاطمه (گل کاشی) هم برم کتاب فروشی

چِس داتکام داره بهت چشمک میزنه نیلووو~

ننگ بر فاصله ها🐟💔

حس اضافی بودن از طریق تماس مزخرف تره امیدوارم تجربش نکنید

ریحآبی من شآید برای خودم اگر می‌خواستم ارزویی کنم این بود امسال تورو اینجا ببینم. اما برای تو، در همین قطعه، که قطعه ای از بهشتِ‌خداست، فکر می‌کنم که به هنگام اربعین، حرمِ ارباب برایت نسخهٔ‌عکاسی شود و از پل‌سیاه رنگی که برای فیلمبرداران و عکاسان می‌گذارند، بالا روی، عکاسی کنی و عشق، از دیدن حرم در آن روز و ساعت..

وایییی انشاللهههه😭😭😭😭😭😭💘

کلمات کنار هم قرار نمیگیرن. توضیح ـام فقط برایِ خودم معنی میدن. جمله بندی ها پراکنده ـست و هیچ چیز به شفافیِ یک توضیحِ منطقی نیست. احساس میکنم تمام من هایِ درون مغزم به یکباره تصمیم گرفتن با هم حرف بزنن، نه درمورد یک موضوع واحد، در مورد هر وجهه ای که این احساس ممکنه داشته باشه. احساس میکنم کلی سرِ ربان بوده که همه ـش از دستم رها شده و به سمت دیگه ای میره. همه چیز در مغزم آشفته ـست و تنها چیزی که سر جاشه مغزم تو جمجمه ـست.