⭐ روز 5 : سفر به ده سالِ آینده. فقط امیدوارم تا ده سال آینده ذلت نغاشی رو تموم کرده باشم.

اینهمه ظلمو میبینم و هیچکاری از دستم برنمیاد

از کارهایی که برای به آرامش رسیدن انجام میدم خوندنِ روزِ کوثره.

بیا سعی کن به یه موضوعی فکرنکنی و بعد تو همه ی آهنگا میشنویش

وای عاشق اینم که ضمیر آهنگارو عوض کنم و طوری بخونمش که به دیگری نسبت داده بشه، نه به خودم

از این بدم میاد که یه وقت خدایی نکرده حسود به نظر برسم- حسودِ معمولی نه، ازون حسودا که از موفقیت حالشون بد میشه متنفرم از اینکه خدایی نکرده همچین کسی بشم/باشم از این به بعد تویِ آرزوهام همچین آدمی نشدن رو لحاظ میکنم☝🏻

وقتی دارم عکس ـا رو تو گالری بالا پایین میکنم و یهو از اسکرین شات های خشک میرسم به یه دسته عکسِ رنگی رنگی یعنی اون روز، روزِ خیلی خوبی بوده.

روانی تر از هانیبال خودِ ویل از فصل دو به بعد ـه.

نمیدونم هرکسی چقدر زمان برای فهمیدن این موضوع و رسیدن بهش نیاز داره، ولی چه بخوایم، چه نخوایم، آدمها از اول زندگیشون دنبالِ توجه هدف دار بوده ـن. مثلا، نینی که به دنیا میاد، به توجه مامانش نیاز داره، گریه میکنه چون توجه و آغوش مادرشو میخواد، نه زنِ رندوم تو فامیل. من فکر میکنم درمورد ادامه ی زندگی هم همینطوره و هرچی بیشتر میگذره، آدم ها کمتر به این موضوع اغراق میکنن که دقیقا به توجه از کدوم سمت نیاز دارن- به طوری که خودشون هم فراموش میکنن چنین چیزی بدیهی ـه. توجه از طرفِ خانواده؟ دوست؟ پارنتر؟ مَردُم؟ فکر میکنی چرا سلبریتی ها درمورد دوست داشته شدن گلایه میکنن؟ مگه از طرف مردم به اندازه ی کافی عشق و توجه دریافت نمیکنن؟ خب اینجا مشخص میشه که دنبال توجهِ هدف دار، واقعی و مشخص هستن. و. این. اشکالی. نداره. (تا وقتی چیزی مثلِ فیک کردن برای جلب توجه هدف دار نباشه)