یه روز، بالاخره اون دوربین osmo pocket ـه رو میخرم، و بالاخره همه ی اون ویدیو هایی که تو ذهنمه رو میگیرم.

بدونِ گزینه ی " Mark as read " تویِ هر پیام رسانی فلج میشم.

سلام من همین الان با گوش دادن سومین آهنگ از بُمرانی(گروه موسیقی) ، تصمیم گرفتم که ازش خوشم بیاد.

ادبیات شعراشونو دوست دارم، همزمان هم ادبی ـه، هم عامیانه. شبیه حرف های واقعی میمونه، اونقدر شاعرانه و دور از ذهن نیست. یهو میبینی آخرین پیامی که به رفیقت دادی رو تو آهنگ میشنوی.

دوسش دارم دوسش دارم دوسش دارم دوسش دارم وایایایایایایایا

منو برگردونید به اوایل دهه هفتاد، به تلویزیون های مکعبی و سی دی، به لباسایِ رنگی رنگی و عکسایِ بی کیفیت. به قبل از دوهزارِ میلادی، قبل از کرونا. قبل از هوش مصنوعی، قبل از مُدِ سیاه و سفید، به اون موقع که سوالِ "گرایشت چیه؟" بین نوجوونا معنی خاصی نمیداد. منو برگردونید به لباس های گلگلی. به وقتی هنوز وجود نداشتم.

Back to گلگلی لباس.

فهمیدم پلتفرم که حرف/نوشته محور باشه، نفرت انگیز میشه(توییتر/ایکس، ویراستی)، چون حرف، از افکار و عقیده ی آدما میاد، و آدما نفرت انگیزن. Happy ending, still disgusting people.

Thats why I call myself a اجتماعیِ جامعه ستیز .

نیاز دارم با یک بانویِ مهربان( جنس مونث👍🏻 )که یه گربه ی خونگرم داره( با غریبه ها زود گرم بگیره و بیاد بغلشون )دوست بشم، و مکالماتی گوربا در بغل رو تجربه کنیم.

چیزی نیست، بهم کشک نرسیده.