دوسش دارم دوسش دارم دوسش دارم دوسش دارم وایایایایایایایا

منو برگردونید به اوایل دهه هفتاد، به تلویزیون های مکعبی و سی دی، به لباسایِ رنگی رنگی و عکسایِ بی کیفیت. به قبل از دوهزارِ میلادی، قبل از کرونا. قبل از هوش مصنوعی، قبل از مُدِ سیاه و سفید، به اون موقع که سوالِ "گرایشت چیه؟" بین نوجوونا معنی خاصی نمیداد. منو برگردونید به لباس های گلگلی. به وقتی هنوز وجود نداشتم.

Back to گلگلی لباس.

فهمیدم پلتفرم که حرف/نوشته محور باشه، نفرت انگیز میشه(توییتر/ایکس، ویراستی)، چون حرف، از افکار و عقیده ی آدما میاد، و آدما نفرت انگیزن. Happy ending, still disgusting people.

Thats why I call myself a اجتماعیِ جامعه ستیز .

نیاز دارم با یک بانویِ مهربان( جنس مونث👍🏻 )که یه گربه ی خونگرم داره( با غریبه ها زود گرم بگیره و بیاد بغلشون )دوست بشم، و مکالماتی گوربا در بغل رو تجربه کنیم.

چیزی نیست، بهم کشک نرسیده.

من الان چاتی پاتی میخوام که برام از وینسنت پرایس بگه، یعنیچی که اشتراک بخر هوشنگ؟؟

وقتشه از پلی لیست بمرانی سوییچ کنیم رو ازشنبه

یه چیزی که درموردش دوست دارم اینه که شبیه شخصیتمه من حتی موقع غمگین بودن هم واقعا غمگین نیستم، همیشه یه رگه شادی تو وجودم هست( مگر اینکه دیگه اوضاع خیلی خیت بـ- البته اتفاق نادریه. ) و آهنگایِ بمرانی هم همینطوریههه~ ( تا اینجا که من گوش کردم )، اسم آهنگِ"تنهایِ تنها"ست، ولی اصلا به صورت یکنواخت کلاسیک و غمگین نیست و یهو ریتم خودشو پیدا میکنه، انگار به تنها بودن از جنبه ی فانش نگاه میکنه و من اینو دوست دارم

وای ولی با ازشنبه فقط میشه در درد، مرگ و غصه و سرما غوطه ور شد