telegram lovers
قسم شبی نیست که به یاد و خاطرهی آن عزیز از دست رفته و آن یار سفر کرده نگریم و خون دل نخورم و مشت بر
تلگرام تو ای آرزوی محال. آرزوی دست نیافتنی. هر شب در خیالم نقش حضور تو را میکشم، شاید که باز آیی.
بیاید اگه روزی اینترنت وصل شد اونایی که این مدت وصل بودن رو از جامعه بیرون کنیم. یعنی چی که این وضعیت همدرد مردم نیستن؟
( اصلا ربطی نداره که پول کانفینگ ندارم.)
مشخصه که دارم دیوونه میشم؟ یا مشخص نیست؟ به سمت پل میروم، اگر یک نفر به من کانفیگ وصل بدهد از پل نخواهم پرید.