برآمد سپهر ، آن گُردِ آزاده کیش ز بیدادِ ضحاکِ درونِ خویش چو کشتند و بردند تنش تازیان که پنهان نمایند از ایرانیان پدر گشت هر جا به صد جا جستجوی که: <<ای پورِ گمگشته‌ی آزادجوی>> چو ایران شنید آن ندایِ پدر شکست از غمش ، سنگ و کوه و کمر چو خورشید تابد از هفت‌آسمان بماند همی نامِ او جاودان. -برای سپهر بابا-

شایدم زندگی من یعنی چایی بنوشم. و اشک بریزم برای زمان های از دست رفته ، برای روز تولدم که متولد شدم ، برای متن های نصفه نیمه ای که نوشتم و رها کردم، برای پسر کوچولوی وجودم که آتیشش زدم ، برای کارهایی که توانایی انجامش ندارم ، برای دلم دلی که هیچوقت شاد نیست ، برای روحم که دیگه وجود نداره ، برای زندگی‌ که پوچه . برای خودم که دنبال معنا زندگی ام.

یکی غمگینه چون عاشقه یکی غمگینه چون درسش خوب نیست یکی غمگینه چون عزیزش از دست داده یکی غمگینه چون سریالش تموم شده اما... من چی؟ من برای چی غمگینم؟؟.. دلیل غم تو دلم چیه؟؟..

شاید همینجا بودن تو باعث امید خیلی ها بشه. شاید همین بودنت به زندگی خیلی ها نور ببخشه. اینطور فکر نمیکنی؟

پس خودم چی

نه من این حسو ندارم چندین ساله ، دیگه هیچ حسی به خودم ندارم