ببین؛ سراغ مرا هیچ‌ کس نمی‌گیرد مگر که نیمه‌شبی، غصه‌ای، غمی، چیزی...

آدمیزاد از آن دسته موجوداتیست که هرگز وفق پیدا نمی کند . وقتی در یک دور تسلسل از افسردگی و خشونت به دام می افتی ، آنگاه که فکر می کنی در اشک و عصبانیت می سوزی ، شعله های آبی خشمت زبانه می کشد و تصمیم می گیری به هر نحوی از این شرایط اسفناک فرار کنی . اما با بیچارگی شروع به شمردن ٬ من نباید هایی٬ می کنی که اتفاق می افتد . با گذر از ه‍ر کدام ذهنت هم بی حس می شود تا جایی که تمام احساسات از بین می روند و به جایی می رسی که محدودیت ها و خط قرمز های غیر قابل نفوذ ات تغییر می کند و دیگر حتی حوصله چیز هایی مثل رنجش و یاغی گری را نداری و همه چیز را می پذیری . آن وقت است که می فهمی معیار هایت برای شادی و خوشبختی در حال افول است و هر روز پایین و پایین تر می آید . آن وقت است که می فهمی خودت را از دست داده ای .

بعضی از خداحافظی ها از ته دل نیس... یعنی مجبوری که بری ، نباشی و جاتو بدی به یکی دیگه... اونم اوصولا خوب بلده جوری بشینه که اب تو دل طرف تکون نخوره ، نفهمه ، جای خالیتو حس نکنه ، بعضی از خداحافظی ها، قابلیت اینو داره که بالشتو بزاره رو صورتتو راه نفستو لای خاطرات شیرینت بند بیاره... پایان زندگی!

یه شب یه موشک کاغذی میسازم ، میندازم تو وان حموم. سوارش میشم، بعد خودمو غرق میکنم توش!

همه آدمها ظرفیت بزرگ شدن را ندارند اگر بزرگشان کنیم گم می شوند و دیگر نه شما را می بینند و نه خودشان را بیاییم به اندازه آدم ها دست نزنیم...

قو‌ تنها پرنده‌ایِ که یک بار عاشق میشه؛ برای همیشه به پای عشقش میشینه و در تمامِ طول زندگی هر کاری برای راحتیِ عشقش انجام میده؛ تنها پرنده ای که زمان مرگش رو میدونه و یک هفته مونده به مرگش میره جایی که برای اولین بار جفتش رو دیده و عاشقش شده، یک روز مونده به مرگش یه آواز برای جفتش میخونه که به بهترین و زیباترین آواز پرندگان معروفه و بعد سرشو روی بال هاش میذاره و میمیره!

با کسی که دوستش دارید ساعت‌ها حرف بزنید؛ چای بنوشید و اورا از روزمرگی های زندگی نجات بدهید و نگذارید به‌همین سادگی بمیرد.