شنیدن صحبت‌های چندتن از هنرمندهایی که پیگیرشونم نظرم رو تغییر داد حقیقت اینه که ما اصلا نیازی به سبک داشتن نداریم؛ چون زمانی که بفهمی دقیقا باید چی و چطور خلق کنی شاید دیگه اصلا خلق نکنی! اگر هم ادامه‌ش بدی حوصله سربر و تکراری می‌شه ما اینجاییم که آزمون کنیم، امتحان کنیم و هم‌چنان ادامه بدیم به شنا کردن در آب‌های این اقیانوس بی‌انتها و چیزی به‌جز عقل سلیم نباید بتونه جلوی این پیش رفتن رو بگیره

اما انسان پس از امتحان کردن کلی مواد مختلف و سبک‌ها و رنگ‌ها و طرح‌ها، بالاخره پس از مدت‌ها به مرحله‌ای می‌رسه که ناخودآگاه یا خودآگاه به سمت و سوی خاصی پیش می‌ره و از سیالیتش کم می‌شه و ثبات بیشتری پیدا می‌کنه، دیگه به هر دری نمی‌زنه و هرچیزی رو امتحان نمی‌کنه، می‌دونه که بیشتر کدوم طرح و رنگ و سبک به مذاقش خوش می‌آد پس سعی می‌کنه در همون زمینه اون‌قدر پیش‌روی کنه تا خبره شه و بلد هر زیر و بمی در اون حیطه باشه

*این پیام‌ها رو یه بار دیگه بخونین چون من فقط درباره‌ی هنرهای تجسمی حرف نمی‌زنم

خیلی در غصه‌ام عزیزم

بارون می‌باره، صدای بارشش رو دوست دارم

درمانی برای شیشه‌ی ترک‌خورده نیست.

حالا که هیچی نگفتین پس من برم یه داستان کوتاه دیگه بخونم تعداد کتابای امسالم رند شه

نام دیگرِ شکوفه و جوانه و غنچه، امید است

امید مبارک، بهار مبارک

برای دریا هیچ‌یک از قطره‌هاش به دیگری مرجح نیست.

أینَ المُنتقِم...؟

دیگه برای خودم هم معقول نیستم