راستش منم حوصله ندارم...

اعصابمم‌ به حوصله ام پیوست.

منم همینطور منم همینطور...

البته از اولش همین بود درواقع حوصله‌ام به اعصابم پیوست..

وای خدا...

غم به تنهایی قابل تحمل و انحلاله.. عصبانیت به تنهایی قابل تحمله.. اما ترکیب این دوتا سم کشنده و عامل اصلی اغتشاش ذهنی منه... انقدر این سیکل فرسایشی تکرار میشه که جسمم الان نابوده..

معمولا اعصابمو با نقاشی کردن نرم و روان می‌کنم.. یعنی الانم میشه؟ اگر بشه، عذاب وجدان و صدای منطقم نابودم میکنن که تو با این حجم از کار مهم زیاد و وقت کم رفتی داری نقاشی میکشی اون بخاطر چیزهای بی‌منطق.. بخاطر اینکه #قانون 3 رو زیر پا گذاشتی...

اینم بایگانی شد و به لیست هزارویکمین طرح ناکامل پیوست.. [به هر حال پشیمونم که بعد از اون اتفاقا از نقاشی دست کشیدم.. یعنی باید برگردم؟]

میزان تاثیرگذاریش روی آروم کردن روان>>>>>

ریجکت رو تمرین کن؛ برو آکسفورد و کمبریج اپلای کن؛ برای بهترین پوزیشن‌ها تو دیجی‌کالا و اسنپ رزومه بفرست؛ به تاپ‌ترین دخترها پیشنهاد بده. اینقدر ریجکت بشو که عادت کنی و ببینی هیچی قرار نیست بشه؛ به این میگن درمان از طریق مواجهه با درد. - امیرحسین 🎓@TwitteDaneshjo

بزار میخوام نقدش کنم البته نظر شخصیمه بیشتر تا نقد...

اول یه توضیح بدم این عمو داره میگه که خودت را عمداً در معرض رد شدن و یا شکست قرار بده تا ترس از اون از بین بره و بفهمی که ارزش تو وابسته به پذیرش دیگران نیست. در روانشناسی به این روش میگن "درمان از طریق مواجهه" (تقریبا مثل مکانیزمی که من از بچگی و به صورت ناخودآگاه برای ترس‌هام انجام می‌دم.. شیرجه زدن توی دل ترس‌هام...)