غم به تنهایی قابل تحمل و انحلاله.. عصبانیت به تنهایی قابل تحمله.. اما ترکیب این دوتا سم کشنده و عامل اصلی اغتشاش ذهنی منه... انقدر این سیکل فرسایشی تکرار میشه که جسمم الان نابوده..

معمولا اعصابمو با نقاشی کردن نرم و روان می‌کنم.. یعنی الانم میشه؟ اگر بشه، عذاب وجدان و صدای منطقم نابودم میکنن که تو با این حجم از کار مهم زیاد و وقت کم رفتی داری نقاشی میکشی اون بخاطر چیزهای بی‌منطق.. بخاطر اینکه #قانون 3 رو زیر پا گذاشتی...

اینم بایگانی شد و به لیست هزارویکمین طرح ناکامل پیوست.. [به هر حال پشیمونم که بعد از اون اتفاقا از نقاشی دست کشیدم.. یعنی باید برگردم؟]

میزان تاثیرگذاریش روی آروم کردن روان>>>>>

ریجکت رو تمرین کن؛ برو آکسفورد و کمبریج اپلای کن؛ برای بهترین پوزیشن‌ها تو دیجی‌کالا و اسنپ رزومه بفرست؛ به تاپ‌ترین دخترها پیشنهاد بده. اینقدر ریجکت بشو که عادت کنی و ببینی هیچی قرار نیست بشه؛ به این میگن درمان از طریق مواجهه با درد. - امیرحسین 🎓@TwitteDaneshjo

بزار میخوام نقدش کنم البته نظر شخصیمه بیشتر تا نقد...

اول یه توضیح بدم این عمو داره میگه که خودت را عمداً در معرض رد شدن و یا شکست قرار بده تا ترس از اون از بین بره و بفهمی که ارزش تو وابسته به پذیرش دیگران نیست. در روانشناسی به این روش میگن "درمان از طریق مواجهه" (تقریبا مثل مکانیزمی که من از بچگی و به صورت ناخودآگاه برای ترس‌هام انجام می‌دم.. شیرجه زدن توی دل ترس‌هام...)

حال نظر من: چرا آدم باید به درد کشیدن عادت کنه و حساسیتش رو کم کنه؟ من ترجیح میدم به جای اینکه به درد کشیدن عادت کنم و نسبت به رد شدن حساسیت کمتری نشون بدم، بجاش آمادگی قبلی داشته باشم، مثلا برای احتمال قبول نشدن و رد شدن و درد کشیدن و... آماده باشم، یعنی از قبل پیش‌بینی کرده‌باشم که ممکنه ریجکت بشم، تا اینکه بخوام خودم رو نسبت درد کشیدن مقاوم کنم... هر وقت زمانش رسید درد رو می‌کشم و تحملش می‌کنم.. منتهی با شدت کمتر نسبت به بقیه، چون از قبل پیش‌بینی کرده بودم و انتظار ریجکت شدن رو هم داشتم و براش آماده بودم...!

الان اینجا دو تا رویکرد متفاوت در مقابل "درد و ریجکت" داریم دو استراتژی اصلی: 1. عادت‌دادن (Desensitization / Exposure). 2. آمادگی ذهنی (Anticipation / Pre-acceptance) که چون خودم مورد دوم هستم توضیحش میدم:/ 🤣 البته هیچ‌کدام مطلقاً برتر نیستن؛ بسته به شخصیت و سبک هرشخص، یکی طبیعی‌تر می‌نشیند. با توجه به اینکه من همیشه دنبال پیش‌بینی، طراحی و بازتعریف قواعد بازی هستم، رویکرد دوم (آمادگی ذهنی) بیشتر با استراتژی م هم‌راستاست...

- قبل از ورود به میدان، احتمال ریجکت را در محاسباتت می‌گذاری. - یعنی شکست یا رد شدن را از قبل به‌عنوان یک «سناریوی محتمل» پذیرفته‌ای. - وقتی اتفاق می‌افتد، غافلگیر نمی‌شوی و شدت درد کمتر است. - نقطه‌ی قوت: حس کنترل و پیش‌بینی داری؛ درد را به‌عنوان بخشی از بازی می‌پذیری. - نقطه‌ی ضعف: اگر زیاده‌روی شود، ممکن است به شکل «انتظار دائمی شکست» دربیاید.

و بله من احتمال شکست رو در محاسباتم در نظر می‌گیرم و چون معتقدم ذهن فرمانده وجود است، در صورت شکست باز هم همه چیز تحت کنترل من است... اما هیچوقت نمی‌ذارم این دیدگاه باعث نقطه ضعف و کاهش ریسک‌پذیری من بشه..

این دقیقاً همون نقطه‌ای هست که نگاه من رو از «مقاومت منفعل» به «فرماندهی فعال» متمایز می‌کنه... اوووه چقدر از خودم تعریف کردم😌😂 اصن چنل خودمه بایدم بکنم😂