نه اینکه از قصد بخوابم جداب ندما نمی‌تونم جواب بدم... جوابی ندارم که بدم...

مثل اینکه یه تلفن رو به یه طوطی بدی و ازش بخوای تا به کسی که پشت خطه پاسخ بده... اما طوطی...

نه به تماس اهمیت می‌ده... نه حوصله‌ی شنیدن.. و نه توانایی درک مفهومش رو داره...

و من من هم گاهی در چنین حالتی هستم؛ پیامی هست، اما نه دغدغه‌ی فهمیدن دارم و نه حوصله‌ی پردازش..

چون هیچ ارتباطی نمی‌تونم برقرار کنم... هیچ عمق حسی‌ای نسبت به حرفات احساس نمی‌کنم...

آیا تو صرفاً از من یک پژواکِ بی‌معنی می‌خواهی؟

..

..

‌ احساس می‌کنم مدت‌هاست که قفل کرده‌ام.. یا شاید هم در درون خود زندانی گشته‌ام.. نه می‌توانم درست چیزی بگویم.. نه می‌توانم صحبت کنم.. نه می‌توانم بنویسم.. و اما در این میان باز‌هم افکارم افسار گسیخته‌‌اند... ‌

اینسری با این که افکارم به طرز عجیبی رامن.. ذهنم آرومه.. و توی یه آرامش و حالت آروم خاصی هستم...

حتی چند وقته که اصلا نمی‌تونم جواب پیام‌ها رو بدم.. نه که نخوام بلکه واقعا نمیشه واقعا نمی‌تونم جوری که انگار واقعا برام محدودیتی خارج از کنترل پیش اومده.. انگار واقعا قفل شدم.. اصلا اصلــا نمی‌تونم بنویسم.. جواب‌ها در غالب افکار بی‌شکل و نامفهوم بی‌وقت هجوم میارن اما وقتی می‌خوام جوابت رو بدم و برات بنویسم کاملا قفل، کاملا خالی.. تهی...

اما این دفعه حتی به این مرحله هم نمی‌رسم هیچی ارتباطی با حرفا پیام‌ها برقرار نمی‌شه... هیچی حسی، حتی کم عمق، پیدا نمی‌کنم... و در نتيجه هیچی فکر و جوابی توی ذهنم شکل نمی‌گیره...