یازدهم انسانی اون پایه تحصیلی هست که همیشه منتظرش بودم

مامان:

قرار شده بود اواخر امتحان که شد با شنیده شدن صدای خودکار تو رفته همه باهم پیاده بشن و جلسه رو ترک کنیم. نوک خودکار رو فرستادم داخل ولی کسی جز خودم بلند نشد و متحیر از جلسه بیرون رفتم. جدا از صحبت‌های حاشیه‌ای که همیشه میشه و تموم هم نمیشه توجهم به رعنا جلب شد که از جوییده شدن کتاب روانشناسیش میگفت و با عینک ذره‌بینیش کتابش رو ورق میزد و دنبال جواب سوالها میگشت که اطمینانش رو از درست نوشتنشون بیشتر کنه؛ به جواب سوالهایی که اشتباه نوشته بود میرسید به ارواح دبیر زیر لبی چیزی میگفت و وقتی به پاسخ درست هاش میرسید حس عمه‌ای رو داشت که به عروسی برادرزاده‌ش رفته و مجبوره برقصه. خوش بود، این وسط‌ها به فرجه جامعه هم غر میزد ولی خوش بود. چیه این خوشی؟

نصیحتِ، دوست‌های دبیرستان همیشگی‌ان و بهترین دوست‌هات میشن سعی کن با آدم خوبی دوست بشی یک نصیحت چرند و خنده دار هست

عزیزانِ شب‌آرزو فن، امشب شب آرزوها نیست.(درواقع به معنی این نیست که هر آرزویی بکنیم باهاش موافقت بشه، شب رغبت‌ها و آمرزش از خداست.) این کلمه‌ی شب‌آرزوها سال ۸۰ از دهان یک مجری بیرون رفته و الان یک‌ سری افراد میگن شب آرزوئه. این وسط پس اسلام؟ ماه رجب؟ سخن خدای حکیم و کریم چیمیشه؟ بریم بچسبیم به نماز لیله‌الرغائبمون و درس و عبادت و درس و عبادت و درس و عبادت. این وسط‌ها دعاهم یادتون نره✊🏿

بعضی مواقع اتفاق هایی می‌افته که مردد بین اسمش میمونیم، که این اتفاق رو با چه کلمه یا جمله‌ای میشه توصیف کرد که همه اون روز یا لحظات رو بازگو بکنه. امروز هم دقیقا همینطور بود. خسته و نالان از جامعه سرسخت بیرون اومدم و بازهم رعنا و بازهم رعنا. بعنوان عصرش میشه این رو گفت که لحظات اعلام مرگ و خانه‌نشینی اعضای خونه بود، پدر همینه. مرد بیمارِ بیزار از دکتر، انسان‌های حاشیه‌ای حاشیه‌دار و حاشیه‌پرست، همتا و چای بود. مهمتر از همه اون بوی کربلایی که در فاصله ورودی تا اتاق‌مهمان بود و فرامهمتر از بو کرسی با پتوی قرمز روش. گوشه گوشه اون مکان پر از غم بود. غم بود که جریان داشت بجای زندگی. همه غم داشتن. و حالا دوراهی برای توصیف، بین غم یا قسمت؟

زنده باد یافا

کاش میشد یک انسانِ مهربون، انسانی‌دوست، ضد ریاضی، مخلص، مؤمن، پاک‌دامن، خوش‌اخلاق و رفتار و هرچیز بگی کم باشه، یا این ریاضی کوفتی رو از شر ما خلاص میکرد، یا ما رو از شر این ریاضی کوفتی. کاش کاش

تا آخر دی‌ماه نمیتونم هیچ‌جا برم و توسط حجم درسا خورده خواهم شد