What should I do with this guilty guy? Should I kill her, or just have a cup of coffee?!‌‌...

بهترین روزهامون به بدترین شیوه گذشته و می گذره اما با این حال هنوز سرسختانه داریم ادامه می دیم و این واقعا ارزشمنده... واقعا هست اما... کاش میشد که انقدر سخت نباشه کاش زندگی بهمون آسون تر می گرفت کاش دنیا سر ناسازگاری برنمی داشت مامان میگه همه ی اینا حکمت داره... ما نمی فهمیم استاد هم می گفت ما همه کر و کور و لال و نفهمیم... راست می گن... جالب اینه که معمولا انسان دووم میاره.‌.. سر از همه ی غم ها و سختی ها و اتفاقات ناگوار بیرون میاره و راه نفس باز می کنه... اما باز هم نمی تونیم بفهمیم داره چه اتفاقی اطرافمون، برامون میفته... فقط حداقل کاش راحت تر میشد زندگی کرد... اینکه هر چیزی که توی زندگی برای هر کس اتفاق میفته میتونه پله ی صعود باشه یا چاه سقوط، این همون چیزیه که خدا برامون ترتیب داده تا ببینه ما دقیقا چی کار می کنیم... آیا فقط غر می زنیم؟ و بعد یادمون می ره و برمیگردیم به زندگی حیوانی خودمون... یا اینکه خودمون رو رشد می دیم... دقیقا ارزش ها همین جا مشخص میشه... و دقیقا برای همینه که بعضی از آدم ها دوباره تکرار نمی شن...

یه روزهایی از مرگ می ترسیدم یه روزهایی آرزو می کردم بمیرم حالا هم مثل اینکه توی سالن تاتر نشسته باشم، فقط تماشاگرم... تماشاگر زندگی، مرگ... یادم افتاد که خیلی درد قشنگیه که خدا ورزت بده و با چکشش بکوبه و بعد صیغلت بده... سوزندگیش... رشدت می ده... اما اگه مرگ زودتر رسید چی؟ اگه نصفه نیمه باقی موندم چی... واقعا خیلی خیلی اهمیت داره که بدونی چی باارزشه تا براش بجنگی... براش زندگی کنی... براش بمیری... ارزش دادن یعنی هر چیزی که ذهن ما برای فکر کردن بهش جا باز می کنه... یعنی اهمیت پیدا می کنه... می تونه تبدیل به اولویت بشه... ترجیح ها... چیزی که پایه و اساس افکار و عقایدمونه... مثلا چه اتفاقی برای آدم ممکنه رخ داده باشه وقتی روزی برای داشتن چیزی دعا می کنی و روزی برای فراموش کردنش...

هیچ نسبتی وجود نداره... همه ی ما مستحق زندگی هستیم و در عین حال هیچ کدوممون لایقش نیستیم... اما کسی جای کسی رو تنگ نکرده... و راجع به تسکین... همه ی انسان ها دست کم یک غم درون وجودشون دارن و همه پنهانش می کنن تا توی ذوق نزنه اما حقیقت اینه که... همه گیر بودن غم، تسکینه... همین باعث میشه با هم همدردی کنیم... کنار هم بمونیم... هرچند که نتونیم مرهم باشیم... اما همین که بدونیم تنها نیستیم یعنی امیدواری...

بدبین بودن به زندگی تعبیر دقیقی نیست... من مدت هاست زندگی رو فراموش کردم... (زندگی با تعبیری که هممون در لحظه به ذهنمون میاد) خودم رو سپردم به جریان... همه چیز زندگی بد نیست... و بزرگ ترین نعمت همین فرصته فرصتی که آدم می تونه فکر کنه چطور اون پله ی لعنتیه رشد رو پیدا کنه و خودش رو هر چند زخمی، از اون بالا بکشه... چطور بازی زندگی رو نبازه... چطور جلوی خودش سرشکسته نباشه... چطور انسانی باشه که موقع دیدار، آغوش پروردگارش رو باز ببینه... اما چیزی که راجع بهم هست، یه ترس عمیق از دست کشیدن و همینطور آغاز کردنه...

Keep your eyes fixed on me!

کاش برام کتاب می گرفتی... دلم برای تلخی و شیرینی همزمانش تنگ شده_

"جلوی خودت رو بگیر" "صبر کن" "ایمان داشته باش" "با من معامله کن" "من کنارتم" "من دارم می بینم" "من همه چیز رو خوب می چینم" "تو تنها نیستی" "استقامت به خرج بده" "تقوا پیشه کن" "نگرانی و ترس به دلت راه نده" "از من ناامید نشو" "مطمئن باش آرامش بهت برمیگرده" "من از هر غمی بزرگترم" "به بهترین شکل ممکن راضیت می کنم" همین جملات کافیه تا بلند بشی! حرف من نیست ها! آیات قرآنه... بهش اعتماد کن! به پروردگارت اعتماد کن و غصه ی هیچ چیز رو نخور... بسپر به خودش و دستت رو به سمتش دراز کن... دست های خدا از هر دستی گرم تره... #بی‌ادعا

-