حس نامرئی بودن مزخرفی دارم.

داشتم فکر می‌کردم من مدت زیادی (از کلاس ششم تا دهم) مخصوصاً وقتی امتحان داشتم بعد از نماز صبح درس می‌خوندم و نتیجه‌ش خیلی بهتر می‌شد. می‌خوام عجالتاً فردا و پس‌فردا رو باز به همین سبک درس بخونم.

این‌جا گفتم که باز اگه فردا پاشدم و دیدم حسش نیست بدونم آبروم جلو ۴۷۰ نفر در خطره. 🌚

از هفت دارم می‌خونم. 🤝

تا قبل از ظهر کاملا بودجه‌ی میان‌ترمم رو خوندم تموم شد. باز از ظهر رفتم سر مقاله و سرم داره می‌ترکه ولی هنوز هییچ پیشرفتی حاصل نشده چون اصلا نمی‌دونم باید چیکار کرد و کاملا سردرگمم.

انقدر 🤏 مونده از دست این استاده و مقاله‌ش سرمو بکوبم تو دیوار.

از حدود هشت دارم می‌خونم. اشتباهی که کردم این بود که گفتم جهت جلوگیری از کمبود خواب یه ساعت اضافه بخوابم چون دیشب داشتم مغزم رو از دست می‌دادم ولی همین باعث شد بیشتر خواب‌آلوده بشم.

آخر ترم دیگه نمیفهمم زمان چطور میگذره خسته ام

این‌که چرا نمی‌اومدم ربط داشت به محتوایی برای تولید کردن نداشتن و یکی دوروز که به بی‌محتوایی می‌گذره آدم می‌ترسه بیاد ببینه ۷۴۸۳۹ نفر لفت دادن.

امشب یک‌دقیقه بیشتر چی‌کار کردین؟

خودم: یک دقیقه بیشتر نگران کارهای دانشگاه بودم.

کاش زمستون برای انسان هم به معنی خواب زمستونی و استراحت بود. :(