چقدر زندگی مسخرس، آدم از یک ثانیه‌ی بعدش خبر نداره. هرآن ممکنه دیگه نباشی، دیگه نباشی که ببینی، دیگه پیش خانوادت نباشی، دیگه نباشی که درو کنی دسترنجتو‌، دیگه نباشی. شده با بیماری شده با حادثه و حتی همینجوری الکی. چقدر این زندگی همینجوری و الکی بود و من براش از جان وقت گذاشتم، چقدر میتونستم بهتر استفاده کنم این عمر رو ولی برای دنیا زندگی کردم. چقدر احمق بودم و چقدر این زندگی مزخرف و بی ارزشه.

چقدر الکی نبخشیدم‌، الکی بحث کردم، بی دلیل لجبازی کردم، بی دلیل دلخور شدم و از همه مهم تر بی دلیل دلخور کردم؛ چقدر بی دلیل و الکی گذشت این عمر.

مرگ عزیز یا یکی از اعضای خانواده یا حتی همشهری بهت یادآوری میکنه "حواست باشه جای تو تا ابد اینجا نیست، انقدر خودتون بالا نگیر ".

۸ مرداد ۱‌٤‌٠‌٤ | ٥ صفر ٦١ شهادت حضرت رقیه 'س'

تو تابستون چطوری اینقدر مهربونین؟

*

امروز بعد از مدت ها غول سیاه تنبلی رو کنار زدم و رفتم از این ستاره ها درست کردم 😭🤏🏻. خیلی گوگولی شدن و به میزان فراوان برای تزئین اتاق خوشگل و مناسبن؛ بهشون توجه نشون بدین لطفا :* )))).

از ساختن چیزای عجیب غریب خوشم میاد؛ از این که چیزایی بسازم که تا به الان کسی نساخته چیزایی که شاید به فکر کسی نرسه ولی کاربردی و مفید باشه. از این که ساخته هامو نقاشی و رنگ کنم بیشتر خوشم میاد . از اینکه بعد از تموم شدنش بهش نگاه کنم و آه آسودگی بکشم هم همینطور.

یکی از رویاهای بعد کنکورم این بود که یک روز کامل خونه‌ی مامانجونم باشم؛ با بچها بازی کنیم، مسخره بازی دربیاریم، آشپزی کنیم، لباسای قدیمی و عروس مامانجونم رو در بیاریم و بپوشیم و عروسی بگیریم، به یاد قدیم گل بازی کنیم، باهم بریم خرید، نقاشی بکشیم، آب بازی کنیم و از همه مهم تر با دختر عمم آشپزی کنیم و امروز شد و این کار از تو لیست خط خورد.

*بالام جان.