ترم پیش یه درسی داشتیم به نام ژنتیک؛ سراسر تغییر ژن و بیماری بیماری هایی که از همسان بودن ژن ها پدید می‌اومدن، بیماری هایی که شاید راه درمانی براشون کشف نشده بود تبدیل به بیماری های مادرزادی میشدن و از نسل بیمار به تمام نسل های بعد سرایت می‌کردن. یک اشتباه باعث نابودی یک نسل میشد.

؛ خیلی برام جالب بود چون من همیشه دنبال یکی بودم مثل خودم؛ یکی هم‌عقیده من، یکی هم‌راه من، یکی هم‌رشته من، یکی هم‌پوشش‌ من، یکی هم‌اسم‌ من، یکی هم‌قد من، یکی هم‌فکر من، یکی هم‌سن من، یکی هم‌درد من، یکی هم‌رنگ من. فهمیدم آنقدر هم‌ مثل هم‌ بودن خوب نیست و باعث درد میشه باعث بیماری میشه باعث خسته شدن میشه باعث خاموش شدن احساساتم نسبت به خودم میشه باعث اختلال میشه همانند یک بیماری ژنتیکی. بیماری هایی که شاید در من بروز نکنه اما قطعا نسل های بعد از من رو نابود میکنه؛ شاید تاثیرش در خود من بروز نکنه اما آدم های اطرافم رو خسته میکنه. از اون به بعد دنبال یکی بودم که کاملم کنه دقیقا مثل رنا ها اونا هم میگردن تا تکمیل کننده‌شون رو پیدا کنند. اون ها هم می‌گردند تا کلیدشون رو پیدا کنند.

چه خوش‌ روز و مبارک مناسبت‌ست روز جهانی خلیج تا همیشه فارس 💙.

میگفت: اگر میخواهی خوب بنویسی باید عاشق شوی. درد عشق قلمت را قوی می‌کند.

؛ گل دادن را اجباری کنید. گل دادن به پدر، گل دادن به مادر، گل دادن به خواهران و برادرانمان، گل دادن به معشوقمان، گل دادن به دوستانمان، گل دادن به آدم هایی که چند صباحی با ما بودند، گل دادن به دختر بچه های شب های تجمع، گل دادن به پیرمرد ها و پیرزن‌ هایی که هرشب با یک دست عصا و با دست دیگر پرچم می‌گیرند، گل دادن به عمه ها و خاله هایمان، گل دادن به بچهای فامیل، گل دادن به آنانی که برما ستم روا داشتند، گل دادن به معلمانمان و از همه مهم تر خودمان اول از همه گل دادن به خودمان را واجب کنید.

هر بار با خودم تکرار میکنم "شده دلتنگ کسی باشی و از شدت غم، وحشی و هار شوی پاچه بگیری همه را؟" امام رضا ببین کاراتونُ..