ببخشید نتونستم خوشحالت کنم .

میخوای بزرگ‌ترین ترسام رو برات بگم؟! ترس ندیدنت . ترس دور شدنت ازم . ترس نشنیدن صدات . ترس ندیدن چشمات . ترس نبودن گرمای دستات . ترس نبودنت ، ترس نبودنت ، ترس نبودنت . . آره ؛ من خیلی آدم ترسویی‌ام؛

درسته ازم دوری ، درسته نمیتونم تو اوج غمگین بودنم خودمو تو بغلت گم کنم ؛ درسته نمیتونم وقتی دل‌سردم ، دستاتو بگیرم . درسته نمیتونم تو روز تولدت ؛ با ذوق تو چشمات نگاه کنم و بگم که چقدر از داشتنت خوشحالم.. درسته کنارم نیستی؛ اما من دور بودن تورو ، به نزدیک بودن تمام آدما بهم ترجیح میدم..

زوری که نیست ؛ پس حرفی هم راجبش نیس .

پس نباید هم برام مهم باشه .

ولی نمیشه؛

وی اهمیت نمیده .

وی به خودشم اهمیت نمیده .

باشه ولی تا کی اهمیت ندمُ بیخیال شم؟؟

من کاری ندارم چیشده ؛ چه اتفاقی افتاده تو هر بُعد زمانی میتونی رو من حساب کنی تو هر بُعد زمانی غصه‌هات با منه با غیر از من بود مطمئن باش ازت دلخور میشم . تو هر بُعد زمانی که ناراحت بودی ، از تو بیشتر نه ، ولی کمتر هم ، غصتو نخوردم . سر هر افتادن زمینت ، کنارت افتادم زمینو جا خودمو خودت اشک ریختم . درسته دوری ، درسته بد باشی هم آرومی ؛ ولی میشناسمت . یا به قول خودت اصلا نشناسم . ولی برا حالت هرکاری میکنم ؛ به قولی حاضرم جونمو بدم ولی لبخند رو لبات نقش ببنده . حاضرم جونمو بدم ولی تو خوب باشی . حاضرم جونمو بدم...

نمیتونم بهت قول بدم که همه مشکلاتتو حل میکنم ؛ اما بهت قول میدم قرار نیست تنهایی باهاشون روبه رو بشی . . - فقط میخواستم بهت بگم که منی‌ام وجود داره و همین !

توام اندازه من از من خسته شدی نه؟! مثلا دیگه حوصله خنده‌هامو ، گریه‌هامو ، غر زدن و بچه بازیامو نداری ؛ مثل اون بابای کلافه‌ای که به زور دست دختر کوچولوشو که با بغض داره ویترینای مغازه رو نگاه میکنه ، گرفتی . .