گذر از قلب منو جای دو پایت مانده گو دمی این دل ِ ویران شده‌ام ؛ می‌بینی ؟

بوی آن عطر تو از باد صبا پرسیدم گر شبی مست هوایت شده‌ام می‌بینی ؟

گفتم از باده پرستی به تو شاید برسم بهر این عشق چو کافر شده‌اند می‌بینی !؟

دوش دیدم که مرا از دل خود می‌راندی آخرش طَردِ سَرایَت شده‌ام می‌بینی . . ؟

واقعا نمیتونم جلو خودمو بگیرم نگم مگه کوره که نبینه . شاید نمیخواد ببینه .

-

یه مباحثه خیلی جالب توی تاریخ شعر هست که از این شعر حافظ شروع میشه :

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

سال ها بعد صائب تبریزی‌‌‌ در مخالفت با حافظ این شعر رو میگه :

هر آن کس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

سال ها بعد شهریار در مخالفت با صائب چند بیت شعر میگه :

هر آن کس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دل ها را اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را