و دیگر مرا دوست نداشت! نمی‌دانم برای چه و نمی‌دانم از چه زمان. من هیچ نمی‌دانم و نمی‌دانستم؛ ولیک چیزی که در این میان بی‌اهمیت‌ترین چیز ممکن بود، نظر، دانسته‌ها و ندانسته‌های من بود. ناگهانی بود؛ به سانِ صاعقه‌ای که زندگی را دگرگون می‌سازد. در یک لحظه اتفاق نیوفتاد. ذره‌ذره و اندک‌اندک درونِ دریا رفتم؛ شنا کردم؛ خندیدم و زیستم. کم‌کم از روی سرخوشی جلوتر رفتم و بلندتر خندیدم، اما به ناگه.. ناگهان زیر پاهایم چنان خلعی پیدا شد که خود را در بین آن همه آب و آبیِ بی‌پایان، بی‌پناه‌ترین و سست‌ترین موجود دنیا یافتم. هیچکس نبود. دلیل خنده‌هایم نبود. او را نمی‌دیدم. من آنجا فقط و فقط آبیِ آب و سیاهیِ مرگ را می‌دیدم؛ نه نجات دهنده‌ای، نه دستی و نه حرکتی! من بودم و سیاهی؛ خلع و تاریکی..

چَشمانت را باز کن؛ آن دو گوی سحرآمیز را بگشا؛ به من بنگر. به این مجنونِ شوریده‌حالی بنگر که مهرِ تو را بر دوش نهاده و همچون دوره‌گردی، کوی به کوی بار ملامت‌ش را می‌کشد! این شیدا، این شوریده و این مصروعِ بی‌چاره، هنرِ دستان توست. خوب به آن بنگر!

به من بگو اگه هنوزم عاشقی، چرا غمامو کم نمی‌کنی؟ _با احتیاط و در خلوتِ خویش گوش دهید!

امشب براتون آرزویِ بهترین‌هارو می‌کنم. به قولی "آرزو می‌کنم آرزوها و خواسته‌های نفستون، با صلاح و مصلحتتون یکی باشه." التماسِ دعا.🤍

سلام. گاهی باید از میان تمام واژه‌ها عبور کرد و برای مدتی، به سکوت پناه برد. تینار برای من خانه‌ی واژه‌ها و خاطرات بود، اما حالا وقت آن است که کمی سکوت کنم. و شاید «تینار»ی نو، از دل همین سکوت زاده شد، شاید هم همین تینار جانِ تازه‌ای گرفت. مدتی نیستم، اما قول می‌دم که برگردم، بعد از همون "مدتی"، لینکِ تینارِ جدید رو همین‌جا می‌ذارم که هرکس دوست داشت باز هم کنارم باشه. دوستتون دارم و مراقب خودتون باشید.🤍

[فعلا قراره چراغِ تینار، برای مدتی خاموش بمونه.]

راستش، تو خیلی شبیه خونه ای. گرم و نرم، آدم رو لبخندی میکنی، وایب آهنگ های داریوش رو میدی و صدات، روحم رو نوازش میکنه، پس برایِ تو با عشق)

دستت رو دورم نگه دار، من یه شمعِ رو به بادم.

آرامش

خیلی دوست‌داشتنی بود؛ ممنونم خانوم‌خوشگله.💞