به زودی شروع خواهیم کرد...

ای کاش آسمان‌ها هم مانند دل‌های ما، از این مصیبت جانکاه می‌گریستند و زمین از بار غم شهادتت، شکافته می‌شد... تو رفتی، ای زهرای مرضیه، ای پاره‌ای از جان پیامبر، ای مظلومه‌ترین بانوی تاریخ، و ما ماندیم با سینه‌ای پر از آتش، با چشمانی که از اشک خالی نمی‌شوند، و قلبی که هر لحظه فریاد می‌زند: «یا فاطمه! یا زهرا!» شهادتت، آن در بسته بر درِ خانه‌ات، آن دستِ شکسته‌ات، آن فریادِ خفه‌ات در خلوتِ شب... همه گواهِ مظلومیتِ توست، که حتی فرشتگانِ آسمان را به گریه انداخت. ما تسلیت می‌گوییم به مولایمان امام زمان (عج)، که در غیابِ تو، یتیم‌تر از همیشه ماند؛ تسلیت به روحِ پاکِ جدّتِ رسولُ الله (ص)، که پاره‌ی تنش را از دست داد؛ و تسلیت به همه‌ی عاشقانِ اهل‌بیت، که در این سوگِ ابدی، جز اشک و آه، چیزی برای تسلی نداریم. فاطمه جان! درِ خانه‌ات بر رویِ عدالتِ حق بسته شد، اما درِ دل‌های ما، تا قیامت، بر رویِ عشقِ تو گشوده است... السلامُ علیکِ یا بِنْتَ رَسُولِ اللّهِ... شهادتِتِ تَسْلیَتْ بادْ، ای دریایِ غمِ بی‌کران... حدیث مرتبط از رسولُ الله (ص): پیامبرِ اکرمِ اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) در توصیفِ محبّتِ بی‌پایانِ خویش به حضرتِ فاطمه (س) فرمودند: «هِیَ بَضْعَةٌ مِنِّی وَ هِیَ قَلْبِی وَ رُوحِیَ الَّتِی بَیْنَ جَنْبَیَّ، فَمَنْ أَذَاهَا فَقَدْ أَذَانِی وَ مَنْ أَذَانِی فَقَدْ أَذَى اللَّهَ» ترجمه: «او [فاطمه] پاره‌ای از تنِ من است، او قلبِ من است، او روحِ من است که میانِ دو پهلویِ من قرار دارد؛ پس هرکس او را آزار دهد، مرا آزار داده است، و هرکس مرا آزار دهد، خداوند را آزار داده است.» (روایت شده در منابع معتبر شیعه و سنی، از جمله بحارالانوار و مسند احمد بن حنبل) این حدیث، عمقِ اندوهِ پیامبر (ص) را در فراقِ دخترشِ فاطمه (س) نشان می‌دهد، گویی هر زخمِ بر تنِ او، زخمی بر جانِ جدّش است... ایامِ سوگِت بر همه‌ی شیعیانِ جهان تسلیت، و التماسِ دعا داریم که خداوندِ مهربان، شفاعتِ زهرایِ مرضیه را نصیبِ همه‌مان گرداند.