دقیقا همین لحظهه

لعنتی من بخاطر این عمومی کردم😔

ینفر که ممکنه بشناسینش ، توی همین ایتاست ؛ و مثل هر انسان دیگه ایه . یعنی با اینکه مثل هر کس دیگه ای پر از اسراره ، معمولی بنظر میاد . درسته الان رفته ، ولی وقتایی که توی کانالی که توش ادمین بود حرف میزد بازم نسبت بهش حس خاصی نداشتم و گاد .. چرا بعضی وقتا باید یاد اون بیوفتم و دلم بخواد باهاش حرف بزنم؟😂 حتی پیویشم نرفتم ولی ولی بطرز مضحکی گاهی اوقات دوست دارم با آدمی که حتی درست نمیشناسمش صحبت کنم

چیزی که میدونم اینه که قراره حمایتی ندم . اتفاقا راحتم همینجور

اجازه خانُم شیرین؟ شما که بودید آمدید و هستی‌مان را بردید؟ ما دلمان به اَلَک دولَکمان خوش بود ؛ عشق نمیدانستیم یعنی چه! از کجا آمدید و دل بردید طوری که نتوان برید؟ ما که دلمان خوش بود به قربان صدقه های بی بی گل‌و نقش و نگارِ پارچه ترمه اش توی ایوان... به ترنج های قالی کرمان! می‌گذاشتید خوش بماند دیگر خانُم شیرین! خوب شد آمدید ، خوش و ناخوش دل با هم گره به دار قالی چَشمانِ ترمه نشان زدید؟

یه اهنگی رو میفرستم در حین گوش دادن متن بعدش رو بخونید

-گریه لیلی

{گریه لیلی} استاد اسدالله ملک هنوز بسیار جوان بود و بسیار هنرمند و با احساس، ویولن بسیار زیبایی می نواخت و هر روز ساعات زیادی را در اتاق خود و در تنهایی خویش به تمرین می پرداخت. در همسایگی آنها، روبروی اتاق او اتاقی بود که پنجره اش مقابل پنجره ی اتاق او باز میشد و در آن دختری زندگی می کرد که بیشتر اوقات را در کنار پنجره به سر می برد و با صدای ساز اسدالله جوان آشنا بود. پنجره را باز می کرد و به صدای ساز این هنرمند که بسیار عاشقانه می نواخت گوش می داد و گاهی که اسدالله نمی نواخت از او می خواست که برایش بنوازد. و هنگامی که اسدالله می نواخت او گریه می کرد و گاهی با اشاره و رفتارها و ظرایف خاص دخترانه خود برای او پیامهایی عاشقانه می فرستاد و به او اظهار علاقه و دلدادگی می کرد و به او می فهماند که صدای سازش باعث آرامش و تسکینش می باشد. اسدالله جوان و هنرمند نیز همواره با نغمه های زیبای ویولن خود که برخاسته از پنجه های هنرمند و آرشه ی سحر آمیزش بود به او لذت و آرامش هدیه می کرد. مدتها به این صورت گذشت. روزی دختر پس از شنیدن ساز او و گریه ی بسیار به او می گوید که بیماری سختی دارد و در وضع روحی و جسمی مطلوبی نیست و بعد از آن برای مدتی پنجره اتاقش بسته می شود و همین امر موجب دلتنگی زیاد و نگرانی هنرمند جوان که علاقه ی زیادی به او داشت و به دیدنش عادت کرده بود می گردد. ناگهان یک روز متوجه می شود که در خانه ی همسایه ی روبرو سر و صدا و شلوغی زیادی برپاست. زمانی که علت را می پرسد به او می گویند : در این خانه دختری که به بیماری سختی دچار بوده از دنیا رفته است. و بعد خبردار می شود که لیلی همان دختر زیبایی که هر روز از پنجره ی اتاقش با او نجوا می کرد، برایش پیامهای عشق و دلدادگی می فرستاد و با صدای ساز او به شدت گریه می کرد، سالها از هر دو پا فلج بوده و همیشه روی تختی کنار آن پنجره استراحت می کرده است. اسدالله ملک قطعه ی زیبا و غم انگیز گریه لیلی را به یاد او می سازد.

وای چه حس نابی چه اندوهِ کهنه و شیرینی که با آرشه ها و صدای جادویی‌ ویلون نشون داده میشه! بارِ غمِ قدیمیِ «گریه لیلی» رو میتونین درک کنین؟ میتونین حس کنین ویلون داره شرح میده اشکهای ریخته شده و غمِ نگاه دخترکِ لیلی نشانِ پنجره نشین؟

حتما وقتی دارین آهنگو گوش میدین متنو بخونین:)

تو که کیمیا فروشی نظری به قلبِ ما کن که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی