اتفاقااا همین دیروز ، وقتی داشتیم راجب تاریخ ایران حرف میزدیم و حرف از مستعمره بودن آفریقا شد ، همینو گفتم . که چرا آفریقا با اینکه انقد از نظر منابع غنیه ، انقد فقیره؟ رهبر یه کشور ، برای اینکه اون کشور به اوج برسه لازمه که در وهله اول دلسوز باشه ، بلد باشه فکر کنه و بلد باشه از ¹نیروهای انسانی و ²بهره مندی های کشور به بهترین شکل استفاده کنه. اگر یه رهبر اینو بلد نباشه و کشورو بی در و پیکر ول کنه ، بقیه کشورا به غارت رو میارن و تمام اون نیرو هارو به نفع خودشون استفاده میکنن؛ خصوصا اگه اون کشور چارچوب و امنیت خوبی نداشته باشه . اگر یه کشور از تمام پتانسیل نیروهاش استفاده کنه میتونه به اوج برسه . فقط اون قشر احتیاج به کشف و توجه داره. و رهبران و آینده سازان کیا هستن؟ ما هستیم . ما اول باید بفهمیم فرار راهش نیست . باید بتونیم با بصیرت فکر کنیم ، ریشه های فسادو بشناسیم ، بفهمیم تو کدوم جبهه باید بجنگیم و دلسوز باشیم.

با ماه و پروین سخنی گویم از روی مه خود اثری جویم جان یابم زین شب ها ...

الآن شدم موژان :) یعنی غنچه نرگس

مطمئنا توی گل نرگس کمی از خاک بهشت هست چون این حجم از زیبایی و بوی خوش امکان پذیر نیست

برای همین ، این هم شده یکی از قانونهایی که توی روزهای project 50 باید انجام بدم

و گاد .‌‌.. نمیتونین حس کنین وقتی یه موسیقی خوب گوش میکنم چطور روحم آروم میگیره و پرانرژی میشم ، وقتی شعر میخونم چطور شور و نشاط رو حس میکنم ، و وقتی به آثار معماری (خصوصا ایرانی ) نگاه میکنم چطور نقش و نگار روح بخش و صیقل هاشون تحسین میکنم

من روز ۱۷ ام و اگه شروع نکردین ، پیشنهاد میکنم حتما شروع کنید شگفت انگیزه

شروع کنید به وجود داشتن زندگی و وجود رو حس کنین که لحظه ی مرگتون ، لحظه ای که آخرین فرصت ها با آخرین نفس ها همپا میشه ، ناراحت نباشین که کاری واسه خودتون نکردین

یکی از چیزهایی که از کتاب سه شنبه ها با موری یاد گرفتم ، سطر اول و دوم بود : «ما میدونیم یروز می‌میریم ، ولی باورش نمیکنیم. باور نمیکنیم که ما هم میتونیم نفر بعدی باشیم»

اگر باور میکردیم ، شاید عملکردمون خیلی فرق داشت