بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است... هر که باشی و زهر جا برسی آخرین منزل هستی این است... آدمی هر چه توانگر باشد چو بدین نقطه رسد مسکین است... اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است... زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است... خرم آن کس که در این محنت‌گاه خاطری را سبب تسکین است...

شب بخیر✨

اممم.. خب فورکنید میخوام شعر تقدیم کنم. برای فردا * این روی من : )

-میخوام‌بازم‌تقدیمی‌بدم ایندفعه‌متفاوته‌وبا‌توجہ‌به‌وایبیه‌که‌از‌چنلتون‌میگیرم✨🌝~ ‌-همسایه‌وغیر‌همسایه‌فرقی‌ندارہ- -فِلاویا- #سافت #فور

ولی دنیامون چقدر کوچیکه

یه دیالوگ شنیدم از زبان یه آدم فضایی ، که به شکل انسانی استتار شده بود و داشت ذهن انسانها رو میخوند : 《 اونا در نظر خودشون کانون جهانن . اونا همش به این فکر میکنن که فلانی راجب من چی فکر کرد ، اون راجبم چی فکر کرد؟ انسان بودن سخته ، حتی برای خودشون》

خیلی چیزا ارزش ندارن که به دغدغه های ذهنی تبدیل شن و ما اونقدر وقت نداریم که سر دغدغه های بی فایده تلف کنیم ‌. اینو وقتی فهمیدم که از بالا و از منظره ی دورتر و بیرونِ گود نگاش کردم

[هرجا دیدی خدا باشکوه تحویلت گرفت.. رشوه می خواهد خدا خرجش دعای مادر است] https://eitaa.com/torangan 🌱

اوه ممنونم:) واقعا در بهترین موقع این بیت زیبا‌ رو دیدم

ولی خونه تکونی اومده شیره جون بکشه بره

یعنی خاک

اندازه کل عمرم دیوار و کابینت و فرش سابیدم