سلامی به سرمای تابستون و روشنی شب و قرمزیِ دریا * وی هار هار می‌کند آره خیلی بامزه ام

چطورین؟

بیاین بیشتر با هم آشنا شیم منو که میبینین شما هم از خودتون بگین

بیاید واقع بین باشیم . وقتی راجب یه مسئله اطلاعات جمع میکنی یا میخوای راجبش بدونی حتی در حد چند جمله ، سوال برات پیش میاد درسته؟ شبهه هست دیگه ، درسته؟ وقتی سوالی رو میپرسی یعنی اون موضوع برات مهم بوده و بهش فکر کردی و به یه نتایجی رسیدی یا میخوای برسی ولی بعضی جاهاش نامفهوم بوده و الآن میخوای اوکی شه . حالا توی هر مسئله ای ؛ فرهنگ ، علم ، نجوم ، درس ، دوخت و دوز و ... و هر چیزی که بخوای یادش بگیری ؛ پس طبیعیه توی مسائل دین و مذهب و فلسفه هم برات شبهه و سوال پیش بیاد ... و این واقعا واقعا غلطه وقتی یه انسان با تلی از سوالات توی ذهنش که خیلیاش بی جواب مونده به یک فرد که از نظر خودش مورد اطمینانه مراجعه کنه و اون فرد طوری برخورد کنه که انگار با یه آدم خدانشناس و بی دین طرفه! این اطمینان رو از آدم میگیره!

من توی یه جمعی بودم ؛ یهو سوی جمع سمت سوالات و شبهات کشیده شد . گفتند که سوال پرسیدن انگار دیگه مجاز نیست. حضرت محمد ص وقتی می‌خواستند ثابت کنند که بتها خدا نیستند ، به بت پرستان گفتند چرا گوش نمی‌گیرید شاید حرف ما حق تر بود؟ گفتن ما داریم راه پدران رو پیش میگیریم . الآن ما هم داریم راه پدران رو پیش میگیریم ." حرف من توهین به اعتقادات و دینی که بهمون رسیده نیست . حرف من اینه که مسلمان بودن دینیه که بهمون رسیده ، ولی آموخته هاش خدادادی بهمون نرسیده! ما باید درباره دین فکر کنیم و با عقل و تفکر قبول کنیم ؛ خداوند هم توی قرآن مدام انسان رو به تفکر دعوت کرده .

معلمم امروز یه حرف خوب زد که هیچکس نمیتونه تو رو مجبور کنه نماز بخونی یا روزه بگیری ؛ همون که میگن "لا اکراه فی الدین" . تو در نهایت برای "پذیرفتن" یا "نپذیرفتن" مسلمانی مختاری ؛ و اون نپذیرفتن یا پذیرفتنِ خودِ دین اسلام ، با تحقیق و پرسش و شناخت حاصل میشه . که من حالا که تحقیق کردم و اسلام رو شناختم ، میخوام مسلمان باشم یا نه؟ قبول کنم واقعا یه مسلمان باشم و به احکام دین اسلام عمل کنم یا نه؟ و آیا شناخت و معرفت و انتخاب ، بدونِ تفکر ممکنه؟ و آیا کسی که تفکر میکنه ، راهش از پرسش جداست؟ وقتی کسی سوال میپرسه ، و من بعنوان یک مسلمان که امر به معروف و نهی از منکر وظیفشه نباید طوری برخورد کنم که طرف بخاطر سوالش حس عدمِ اطمینان و مورد قضاوت قرار گرفته شدن بگیره . که تو مرتدی ، تو کافری ، تو بی ایمانی! این فقط طرف رو از دین زده تر میکنه .

و در نهایت این حسِ عدم اطمینان ، به دینِ تقلیدی کشیده میشه . که من نمیدونم چرا ، ولی چون بهم کتابت شده این کارو میکنم! و این مثل این میمونه که من نمیدونم چرا نباید سمت سیگار برم یا چرا باید حجاب داشته باشم ، ولی چون از بچگی با چماق بالای سرم بودن تا الآن نرفتم! آیا مقاومت چنین فردی ، با اولین نسیمی که میاد فرو نمیریزه؟ اگر اون فشارِ محافظت خانواده برداشته شه ، آیا چیزی از اون لایه محافظ باقی میمونه؟ وقتی من نمیدونم چرا این کار رو میکنم ، پس دلیلی هم برای انجام ندادنش نمیبینم . بنابراین همه چیز باید ریشه ای حل بشه و با منطق و فکر پذیرفته بشه

فبها دوستان از پرسیدن سوال نترسین توی هر زمینه ای‌. شبهه داشتن اشکالی نداره! این یعنی شما توی جنب و جوش و تکاپوی یادگیری هستین . منم میخوام روی خودم کار کنم و نترسم ؛ چون نمیخوام تقلیدی پیش برم

روحیه ی کنجکاوی‌مون رو خاموش نکنیم از یاد گرفتن خیلی چیزها از این طریق محروم میشیم ؛ حیفه ها

اینکه بشر همیشه تنهاست ؛ و آدم‌ها مقطعین و آدم‌ها میتونن باشن ولی نباشن و آدم‌ها میتونن نباشن و آدم‌ها میتونن آسیب بزنن و آدم‌ها میتونن تنفر باشن و متنفر شن و آدم‌ها میتونن متنفر کنن و آدم‌ها و آدم‌ها و آدم‌ها یک حال نیستن و آدم‌ها قابل اطمینان برای تا ابد بودن نیستن و تو باید خودت برای خودت باشی و در حقیقت تنهایی ، حقیقتیه که باید پذیرفت

پس بیاید تنهایی رو در آغوش بکشیم ؛ خب؟ تنهایی هم بوسیدنی میشه به شرطی که بیشترین بهره وری رو ازش داشته باشی :)