.
برونی وِر یک زن استرالیایی بود. 🇦🇺
که چند سال بهعنوان مراقب بیماران در
مراقبت تسکینی (Palliative Care) کار
میکرد؛یعنی افرادی که معمولاً در ماهها
یا هفتههای آخر عمرشون بودن و درمان
اصلیشون تموم شده بود.
.
.
کارش این نبود که صرفاً دارو بده؛
ساعتهای طولانی کـنـار بـیـمـاران
مینشست، باهاشون حرف میزد،
به حـرف دلـشـون گـوش مـیکـرد،
و همراهشون بود. ❤️
.
.
ایشون یک سوال خیلی جالبی رو
توی گفتگوهاش از همه بیماراش
میپرسیده:
«اگه به گذشته برگردی، چه چیزی رو
توی زندگی متفاوت انجام میدی؟» 🤔
.
.
چیزی که شوکهکنندست اینه که
جوابها، با وجود تفاوت آدمها،
خیلی شبیه هم بوده. 🤯
.
.
بیشترشـون حـسـرت کارهایی که نکرده
بودن رو میخوردن، نه اشتباههایی که
کرده بودن‼️
.
.
مثلاً:
یکی میگفت:
«ای کاش اونطور که خودم میخواستم
زندگی میکردم، نه اونطوری که دیگران
ازم انتظار داشتن.» 👤
یکی میگفت:
«ای کاش اونقدر از قضاوت مردم
نمیترسیدم.» 🗣️
یکی حسرت عشقش رو میخورد:
«ای کاش زودتر احساسم رو گفته
بودم.» ❤️
یکی دیگه:
«تمام عمر فقط کار کردم...
کاش بیشتر زندگی کرده بودم.» ⏳
.
.
این خانم میگه چیزی کـه خـیـلـی تـحـت
تـأثـیـر قـرارش داده ایـن بوده که خـیـلـی
از آدمها میدونستن چه چیزی دلـشون
میخواد، امـا به خاطر تـرس، خــجــالــت،
نیاز به تأیید، یا امنیتِ ظاهری، سمتش
نرفته بودن. 😰
و وقتی به آخر خط رسیده بودن، تازه
میفهمیدن: «بزرگترین دردِ زندگی،
شکست نیست؛ زندگیِ نکردنه.» 💔
.
.
ببین چیزی که برای این همه
آدم اتفاق افتاده این بوده که
آخر عمرشون یک زندگی پر از
حسرت و پشیمونی داشتن... 💔
.
.
هیچکـس نـمیگفـت کــاش
پـول بیـشتـری در مـیآوردم... ❌
بیـشتـرشـون مـیگـفـتـن:
۱. ای کـاش کـمتـر میتـرسـیدم
و بیـشـتـر زنـدگی مـیکـردم 🕊️
۲. ای کـاش کـمتـر نـگـرانِ
نـظـراتِ دیـگـران بـودم 🗣️
۳. ای کـاش عـشـقـم رو زودتـر
ابـراز مـیکـردم ❤️
۴. ای کـاش کـارِ مـوردِ عـلاقـهمـو
زودتـر شـروع مـیکـردم 🚀
۵. ای کـاش بـه جـایِ امـنـیـتِ
کـاذب، ریـسـک مـیکـردم ⚖️
۶. ای کـاش بـیـشتـر سـفر
میرفتم و تجربه میکردم ✈️
۷. ای کـاش بـه خـودم بـیـشتر
احـتـرام مـیذاشـتـم 🌱
۸. ای کـاش کـه سـالـمتـر
زنـدگی مـیکـردم 🍏
۹. ای کـاش ارتـبـاطهـامـو
حـفـظ مـیکـردم 🤝
۱۰. ای کـاش از لـحظـههـام
لذت میبردم، نه فقط کار... ⏳
.