ما هنوز اینجاییم. نه چون همه‌چیز خوبه، بلکه چون باور داریم «می‌تونه» خوب بشه. آزادی برای ما یک کلمه‌ی وارداتی نیست، یک آرزوی دور هم نیست؛ حقِ ساده‌ی نفس کشیدنه حقِ انتخاب، حقِ زندگی. سال‌هاست گفتن «تغییر نمی‌شه»، اما تاریخ هیچ‌وقت با جمله‌ی «نمی‌شه» جلو نرفته. همه‌ی فرداهای مهم از دلِ امروزهای سخت شروع شدن. ما به فردا امید داریم نه از سر ساده‌لوحی، بلکه چون هیچ وضعیتی برای همیشه ثابت نمی‌مونه. تو کشوری که سکوت، امن‌تر از صداقته و عادت کردیم درد رو آروم و بی‌صدا تحمل کنیم. نه از سر بی‌دردی، از سر خستگی. ایرانِ آزاد نه یک رویاست، نه افسانه. نتیجه‌ی خواستِ مردمیه که یاد گرفتن سکوت هم می‌تونه معنا داشته باشه. { دوازدهمِ دی ماه سال 140‌4 }

کلید صندوقچه‌ی خلاقیت، درد است.