در روز عاشورا، آنگاه که یاران و فرزندان امام‹ع› یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند و بانوان اهلبیت‹ع› صدای گریه و شیون سر دادند، امامحسین‹ع› برای آخرین وداع به خیمه ها بازگشت . در این هنگام، بانگ گریهٔ طفل شیرخوارش را شنید که از شدت تشنگی می سوخت .
طفلی که تنها ششماهه بود و لب هایش از عطش ترک خورده بود. امام‹ع› او را در آغوش گرفت و به سوی سپاه دشمن رفت و فریاد زد: «ای مردم! اگر به من رحم نمی کنید، به این طفل بی گناه رحم کنید!» .
اما حرملهبنکاهلاسدی، پلیدترینِ دشمنان، تیری سه شعبه بر کمان نهاد و گلوی نازک آن کودک را نشانه گرفت؛ تیر بر گلویش نشست و سر کوچکش از بدن جدا شد .
امامحسین‹ع› دستانش را از خون فرزندش پر کرد و به سوی آسمان پاشید. امامباقر‹ع› فرمود: قطرات آن خون به زمین بازنگشت و در آسمان ماند تا روز قیامت . و امام‹ع› در آن لحظه جانسوز فرمود: «این مصیبت بر من آسان است، چون خداوند آن را می بیند» .
آن گاه امام‹ع› با غلاف شمشیر، قبری کوچک کند و پیکر خونین فرزند شش ماهه اش را در آن نهاد . طفلی که نه شمشیر زد و نه نیزه ای برافراشت، فقط با لب تشنه، در آغوش پدر به شهادت رسید، تا مظلومیت اهلبیت‹ع› را برای همیشه فریاد کند.
نصیبم شد غمت، الحمدالله
خودت عزیز، غمت عزیز تر یا اباعبدالله ...🖤🥀
#همین_حوالی