دست راستش را جلوی عروسک گرفت. نشانی از جای گاز موش باقی نمانده بود. - و درست می‌گفتی! اما یه اشتباه کوچیک داشتی... انگشتانش با ظرافت عروسک پارچه‌ای را لمس کرد. قطرات اشک صورتش را تر کرده بود. - تو طعمه و صید رو با هم اشتباه گرفتی... بلافاصله صاف ایستاد، روی پاشنه‌ی پا چرخید و چند گام شل و وارفته برداشت. - درسته؛ من اون موقع خیلی بچه بودم. کوچیک بودنم برای کفتار گرسنه‌ای مثل تو یه نعمت بزرگ بود. نگاهش را از روی شانه به چشمان آبیِ عروسک دوخت. - ولی گاهی... باید بخشش رو از ترس تشخیص بدی. لبخند بزرگی زد و با دستانش گوشه گوشه‌ی اتاق را قاب گرفت. - اون موقع فکر می‌کردم همه چیز خیلی ناقص ئه. اشتباهات خیلی زیاده و همه دارن رنج می‌کشن... کمی مکث کرد. - خب، اشتباه نبود! ولی یه سری چیزا یواش یواش داشتن مشکل می‌شدن... با انگشت به کف اتاق اشاره کرد. سوراخ کوچکی روی زمین چوبی دیده میشد. - مثلا این سوراخ رو می‌بینی؟ این جای نوک مکسی کوچولو ئه. آرچر اون جوجه رو خیلی دوست داشت. ولی خب... از ارتفاع افتاد و بالش شکست. چهره‌ی غمگینی به خود گرفت. چندان واقعی به نظر نمی‌رسید. - مشکل شکستن بال نبود... ولی اون همونجا نشست و دیگه حرکت نکرد. ناامید و پژمرده، جوجه‌ای که منتظر مونده یه گربه‌ی گرسنه شکارش کنه. لبخند کودکانه‌ای زد. - من هم... می‌دونی؟! یه چیزی توی سرم تکون خورد. اینکه اونجا نشسته بود... گردنش با تیک عصبی به پهلو خم شد و لرزید. چند ثانیه لبخندش محو شد و با چشمان سرد و تاریک به سوراخ خیره شد. چیز سیاهی در پشت نگاهش می‌لغزید که قابل توصیف نبود. ناگهان خنده‌ی بزرگی لب‌هایش را کشید. - پام رو گذاشتم روش! نمی‌دونی چه صحنه‌ی فوق‌العاده‌ای شده بود! خیلی خالص و کامل... طبیعی و بی‌نقص... چرخی داخل اتاق خورد و ناخن‌هایش را روی میز کوبید. - آرچر وقتی جسدش رو دید خیلی شوکه شد... ولی وقتی بهش گفتم پام رو روش گذاشتم دعوام نکرد. شانه‌ای بالا انداخت. - برام خیلی عجیب بود. فقط دستاش رو روی شونه‌هام گذاشت و توی چشمام خیره شد. حس کردم... ناراحته. پیچ دیگری داخل اتاق خورد. - اون موقع یکم احساس بدی پیدا کردم... هیچوقت نمی‌خواستم ناراحتش کنم. اون رو نه... و بعد چند قدم به طرف عروسکی برداشت که به نظر کمی می‌لرزید. - پس قول دادم دیگه حیوانات اون رو نکُشم. کمی لب و لوچه‌اش را آویزان کرد و رو به آن خم شد. - ولی اینطوری نمی‌تونستم آزمایشاتم رو جلو ببرم... پس چه گزینه‌ای بهتر از مارگارت و موش‌های آدمخوارش؟! عروسک با این حرف تکان دیگری خورد. قطراتی از چشمان درشتش روی پارچه می‌غلتید و محو میشد. - هوم...؟ چرا گریه می‌کنی؟ به عروسک بی‌نقص و کامل دستی کشید: صورت پارچه‌ای سفید، موهای قهوه‌ای ابریشمی، لباسی چین‌دار و برازنده که مزین به حریر خالص بود. - خب تو همیشه دوست داشتی مثل یه شاهدخت لباس بپوشی! و خوب می‌دونی که اگه اثری از زخم نباشه، دردی وجود نداره. لبخند معصومانه‌ای زد. - پس همه چیز فوق‌العاده ست؛ مگه نه؟! عروسک تکان نمی‌خورد. جز نگاهش که به سختی ثابت نگه داشته بود. پسرک با بی‌تفاوتی چرخید و جلوی میز پرید. بطری مایع بی‌رنگ را برداشت و بار دیگر دقیق‌تر نگاهش کرد. - تموم شد... آن را برداشت و بشکنی زد. با اکوی صدا، لباس‌های پسر تغییر کرده بودند. روپوش خونین آزمایشگاهی، حال جا به کت بلند اشرافی داده بود. جرقه‌ای در چشمان پسر دیده شد. - اوه، داشت یادم می‌رفت... قاشق کوچکی را برداشت و کمی از عصاره‌ی گیاهی که از قبل آماده کرده بود را درون بطری ریخت. در حالیکه به پخش شدن رنگ سبز در مایع نگاه می‌کرد، قاشق را روی میز گذاشت و سر ظرف را با چوب‌پنبه‌ای بست. با رضایت گوشه‌ی لب‌هایش بالا رفت. - حالا کامل شد. بطری را به آرامی بین انگشتانش دَوران داد و پس از یکدست شدن رنگ، آن را داخل جیب مخفی کُتش گذاشت. - بعدا می‌بینمت، ماری~ و به طرف خروجی تاریک اتاق رفت. ★ ★ ★ + این شربت... واقعا کاری می‌کنه بابام خوش اخلاق بشه؟! پسربچه با چشمان مشکی درشتش به دوستش زل زد. نگاهش امیدوارتر به نظر می‌رسید. لبخند و چهره‌ی پرانرژی شون ناامیدیَش را آب کرده بود. - کاملا! اصلا شک نکن~ کودکی که موهای خرمایی رنگ داشت، با تردید این پا و آن پا کرد. + مطمئنی خوش‌طعم ئه...؟ می‌ترسم دوباره بعدش فریاد بکِشه و کتکمون بزنه... شون ریز ریز خندید و با شیطنت بچگانه به اطراف نگاه کرد، بعد با حالتی که بخواهد رازی مهم را به دوستش بگوید، به سمتش خم شد. - این شربت جادویی ئه! روش درست کردنش رو از کتابِ خاله‌ام دیدم! توش عصاره‌ی سبزیجات کوهی هم داره! خودت که می‌دونی اونا چقدر خوشمزَن... + جدی میگی؟! یعنی... یعنی جدی بعد از خوردنش بابام ممکنه مهربون بشه؟! پسر مو سیاه سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.

- خوش‌خنده و آروم. میشه بهترین پدر دنیا! نگران نباش؛ قبلا امتحانش کردم! واقعا معجزه می‌کنه! کودکِ دیگر چشمان درخشانش را به آسمان دوخت. + باورم نمیشه... یعنی واقعا... قراره یه بابای خوب داشته باشم؟! شون با هیجان سر تکان داد و از جا پرید. - آره! بهت قول میدم! پسرک به او نگاه کرد و لبخند بزرگی زد. چشمان درشت مشکی رنگش با شادی می‌درخشید. + ممنون... واقعا ممنونم، شاهزاده! و به سرعت بطری را از دستش گرفت و به طرف خانه دوید. چهره‌ی معصومانه‌ی شون تغییری نکرد؛ اما مانند نقابی چوبی بی‌حرکت ماند. در همان نقطه روی زمین خاکی نشست و به رو‌به‌رو خیره شد. - مهربون.‌.. یه روح سیاه هیچوقت مهربون نمیشه؛ مگه اینکه سودی براش داشته باشه... لحظه‌ای ساکت به یک نقطه زل زد. - شاید همه‌ی نیگریَن‌ها روح سیاه باشن... اما بچه‌هاشون خیلی شبیه بچه‌های عادی به نظر می‌رسن. پلک‌هایش افتاده‌تر شد و لبخندش آرام‌تر. به نظر می‌رسید حالا در کنار مهمان ناخوانده احساس راحتی بیشتری می‌کرد... - معصوم و آسیب‌پذیرن... درست مثل خرس‌های عروسکی. در اعماق تاریکی دنبال نور می‌گردن. زیرلب خندید. خودش هم می‌دانست تمام کارهایش چقدر می‌توانستند وحشتناک باشند؛ اما به نوعی... دیگر اهمیتی نمی‌داد. - دیدن مهربونی و آرامش داخل وجود یه هیولا... واقعا دوست‌داشتنی ئه. سرش با بیخیالی به سمت بالا چرخید و به آسمان خاکستری نیگروم چشم دوخت. - ...اما هیچ موجودی نمی‌تونه به اندازه‌ی یه جنازه آرامش داشته باشه. — — — — —

شاهکارِ ۱.

شاهکارِ ۲.

گفتم دوباره تکرار کنم برای افرادی که جدید اومدن... کنما یکی از کاراکترای شخصیتیِ منه. مربوط میشه به بحث multiple self و self perception... فرد میاد برای خود ادراکی بهتر ابعاد شخصیتی خودش رو باز میکنه و برای هر بخش یه کاراکتر خلق می‌کنه... برای مثال میلو کنما بخش احساساتِ منه. و خب چون علاوه بر بخشی از من بودن، یه کاراکتر هم محسوب میشه، طبیعتاً ماجراها، داستان ها و بک استوریِ اختصاصی خودش رو داره... (توضیح دادنش یکم پیچیده شد ولی منظورمو متوجه میشید.)

https://eitaa.com/XGostonia/1251 این پیروزی...خجسته باد این پیروزی!🪒

https://eitaa.com/theMastermind/1189 انتخابی بوده جناب سایفر...

این تصمیم رو یادتونه؟ همون موقع ها بود که یه کار عجیب کردم.. یه چیز جالب توی پینترست پیدا کردم که دلم میخواست کاراکترامون رو توی اون استایل ببینم.. کنما و وایولت رو‌‌.. پس یکسری جزییات بهش اضافه و رنگش کردم..

نتیجه این بود.. یک کنما و وایولت خواب‌آلود..

خواستم صحبت کنم... از دیواری که دور قلبم کشیده‌ام؛ از تلاشم برای رسیدن به آن ایده‌آل در ذهنم. خواستم درک شوم؛ شاید... برای اولین بار خواستم شنیده شوم... اما در نهایت، خودم آن شنونده‌ای بودم که نیاز داشتم. و آن خودم، آنگونه که برای بقیه بود، با خودم مهربان نبود...