یه رفیقی داشتم بهم گفت هیچوقت هیچ کسی رو تا جایگاه خدا بالا نبر چونکه وقتی میبریش بالا میره اون بالا میشینه و برات عذاب نازل میکنه اون موقع نمیدونستم چی میگه ولی این روزا بهتر درک میکنم حرفشو :))
دردناک ترین بخش ماجرا اینجا بود
که ما تا بلندترین پرتگاه ها رفتیم
و کسی نگرانمان نشد..
شاید آنقدر گفتیم خوبیم که باور کردند..
((نرگس صرافیان طوفان))
برایم مهم نیست
کسی که از من گذشت؛
می خواهد با یک نفر ادامه دهد،
یا با صد نفر !
چیزی که او را مهم می کرد؛
علاقه و تعهدش به من بود!
بدونِ این ها،
همه را به یک چشم می بینم ..
جایِ خالیِ هیچ آدمی پر نخواهد شد !
آدم هایِ تازه ؛
دردسر هایِ تازه اند ،
همین !
ما از دلگیریِ روزهایمان ، به “شب” پناه می بردیم ،
و از دلتنگیِ شب هایمان ، به روز …
و اینگونه بود که تمامِ جوانیِ مان ؛
در ناتمامِ یک انتظار ، “تمام” شد !