دردناک ترین بخش ماجرا اینجا بود
که ما تا بلندترین پرتگاه ها رفتیم
و کسی نگرانمان نشد..
شاید آنقدر گفتیم خوبیم که باور کردند..
((نرگس صرافیان طوفان))
برایم مهم نیست
کسی که از من گذشت؛
می خواهد با یک نفر ادامه دهد،
یا با صد نفر !
چیزی که او را مهم می کرد؛
علاقه و تعهدش به من بود!
بدونِ این ها،
همه را به یک چشم می بینم ..
جایِ خالیِ هیچ آدمی پر نخواهد شد !
آدم هایِ تازه ؛
دردسر هایِ تازه اند ،
همین !
ما از دلگیریِ روزهایمان ، به “شب” پناه می بردیم ،
و از دلتنگیِ شب هایمان ، به روز …
و اینگونه بود که تمامِ جوانیِ مان ؛
در ناتمامِ یک انتظار ، “تمام” شد !
تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام
دوست می دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمیزیسته ام
دوست می دارم
پروردگارا، امروزمان گذشت. فردایمان را با گذشتت شیرین کن. ما به مهربانیت محتاجیم، رهایمان نکن. خدایا، شب ما را با یادت بخیر کن. شب خوش