ساده منم باده منم ، از همه جا رانده منم..
از نفس افتاده منم ، خنده ی افسرده منم..
نور منم ، شور منم ، بنده ی مجبور منم..
نفخه ی آن صور منم ، زنده ی در گور منم..
ساز منم ، راز منم ، قافیه پرداز منم..
پشت هم انداز منم ، عارف طناز منم..
گشنه منم ،تشنه منم ، زخمی هر دشنه منم..
بر لجن آغشته منم ، سوی تو برگشته منم..
-رها کنید مرا با غمِ نهانِ خودم
اگرچه خسته ام از دردِ بی کرانِ خودم
به دشمنانِ قسم خورده احتیاجی نیست
که دشنه می خورم از دستِ دوستانِ خودم
چو رنج بوده فقط سهمم از جهانِ شما
خوشا به کنجِ اتاقم، خوشا جهانِ خودم
که کیمیای سعادت، سکوت بود، سکوت
چه زخم ها که نخوردم من از زبانِ خودم!
شراب نیز به دردم نمی دهد تسکین
مگر که زهر بریزم به استکانِ خودم
اگر که مرگ فقط چاره ی من است، چه باک؟
به مرگِ خویش کنون راضی ام، به جانِ خودم...
نیاز به کسی داشت
که وقایع روزش را برایش تعریف کند
و مطمئن شود آنچه بر او گذشته
بیحاصل نبودهاست
و دنیا پشت سرش پاک نمیشود:)!🍃