عمری پیِ آرایشِ خورشید شدیم،
آمد ظلماتِ عصر و نومید شدیم،
دشوارترین شکنجه این بود ك ما . .
یك یك به درونِ خویش تبعید شدیم!
‹ استاد شفیعی کدکنی ›
و من...!
و من جسمی پر از رنج
و من روحی پر از درد
و من
من...
من را به خاطر ندارم
هرچه به آینه نگاه می‌کنم
غم می‌بینم.💚
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
تو در میان غزل‌های ما نمی‌گنجی . . .
مفصلی تو و این بیت‌ها چه مختصرند!
شبت بخیر جانانم 🫀👀