من ترجیح می‌دهم بمیرم تا اینکه یک آدم عادی باشم.

گاهی فکر می‌کنم که زندگی من بر چه اساس است؟ افکار؟ رویاها؟ حقایق؟ حوادث؟ نمیدانم. من فکر می‌کنم زندگی من جلوه‌ی تمام و کمالی از تمام موارد بالاست. پدرم فکر می‌کند زندگی تجمع حقایق حوصله‌سر بر و تلخ است. مادرم می‌گویید هرچه بخواهیم را می‌توانیم بیابیم. هر رویایی که میخواهد باشد! اما من فکر می‌کنم، شاید زندگی تلاش‌های موفق یا ناموفق بشر، برای یافتن امید و انگیزه است. برای یافتن شادی و کتمان اندوه. چه کسی می‌خواهد حال را دریابد؟ چه کسی نگران آینده است؟ چه کسی در گذشته مانده است؟ من فکر می‌کنم من در زمان گم شده‌ام! _سکوت نوشته_

الهی قبر پیغمبر ببوسی*