ناشناس داریم دیگه🌟.

غزل حافظ را می‌خواندم: «مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو» دود در «مزرعه سبز فلک» جاری ست تیغه نقرهٔ «داس مه نو»زنگاری ست آنچه «هنگام درو» حاصل ماست لعنت و نفرت و بیزاری‌ست‌ غزل حافظ را می‌بندم از پس پردهٔ اشک خیره در مزرعه خشک فلک می‌نگرم می‌بینم، در دل شعله و دود می‌شود خوشه پروین خاموش‌. پیش خود می‌گویم : عهد خودرایی و خودکامی ست عصر خون آشامی ست که درخشنده تر از خوشه‌ی پروین سپهر، خوشهٔ اشک یتیمان ویتنامی ست.

آدم هایی که اصلا خیال نمی‌پردازن خیلی خسته کننده ن.

_

دوست جونیا، میشه اگه کانال های زیبای پینترست گونه دارید یا دنبال می‌کنید پیوند هاشونو توی ناشناس من بفرستید 🌟