۲ دقیقه پای صحبت مولا 👇🏻

امیرالمومنین علی (علیه السلام): علم خود را جهل و يقين خود را شك مپنداريد. چون دانستيد، عمل كنيد و چون يقين كرديد، پاى پيش نهيد. حکمت ۲۷۴ نهج البلاغه @vabel110  

📌شرح حکمت 274 نهج البلاغه راه پايدارى علم و يقين: 💠امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه اش، به عالمان بى عمل اشاره كرده اند. 💠«علم خويشتن را جهل قرار ندهيد»؛ قرآن مجيد درباره انسانهايى كه چشم و گوش دارند؛ اما آثارى كه از چشم وگوش انتظار مى رود يعنى شنيدن و عمل كردن و ديدن و عبرت گرفتن، در كار آنها نيست، تعبير به ناشنوا و نابينا كرده و حتى آنها را مردگان بى جانى شمرده است. به عبارتی گوش و چشم یک اثری دارند و آن دیدن و عبرت گرفتن و شنیدن و عمل کردن است، وقتی اثر از بین برود گویی اصل موضوع که چشم و گوش است اصلا وجود ندارد. هرچيزى آثارى دارد كه از آثار آن مى توان آن را شناخت، و هنگامى كه آن اثر و خاصيت خود را از دست بدهد به منزله معدوم است؛ به همين دليل عالمانى كه به علم خود عمل نمى كنند در كلام امام عليه السلام به منزله جاهلان شمرده شده اند. 💠«يقين خود را (نيز) شك قرار ندهيد»؛ كسى كه يقين دارد به اينكه فلان غذا مسموم است و از آن مى خورد به منزله كسى است كه شك دارد و از يقين بى بهره است. همچنين آنهايى كه به قيامت يقين دارند و آماده آن نمى شوند، آثار منفى گناه را مى دانند ومرتكب مى شوند، به آثار مثبت اطاعت پى برده اند و ترك مى كنند، همه به منزله انسان هاى شكاكند. 💠«آنگاه كه عالم شديد عمل كنيد و زمانى كه يقين كرديد اقدام نماييد (تا علم و عمل شما هماهنگ گردد و تناقض ميان باطن و ظاهر شما برچيده شود»؛ هرگاه بخواهيم علم ما جهل نشود بايد عمل كنيم و هرگاه اراده كنيم كه يقين ما تبديل به شك نشود بايد بر طبق آن رفتار نماييم. @vabel110

امروز، سر سفره افطار یادمون نره بگیم: اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان (عج) @vabel110

📌تندخوانی جز ۶ قرآن کریم در ایام ماه مبارک چنانچه فرصت جزخوانی قرآن کریم رو ندارید، صوت قرائت قرآن را در منازل و محل کارتون پخش کنید. @vabel110

خدا رحمت کند دکتر شفا را که در قم بود. روی در مطبش نوشته بود: دوا اینجاست اما شفا آنجا. یعنی؛ دوا را ما میدهیم اما شفا پیش حضرت معصومه (سلام الله علیها) است. @vabel110

امیرالمومنین علی عليه السلام فرمود: طمع، (انسان را) به سرچشمه آب وارد مى كند و او را تشنه بازمى گرداند و ضامنى است كه هرگز وفا نمى كند و بسيار مى شود كه نوشنده آب پيش از آنكه سيراب شود گلوگيرش شده (و هلاك مى گردد) و هر اندازه ارزش چيزى بيشتر باشد كه مورد رغبتِ اين و آن گردد، به همان اندازه مصيبت از دست رفتنش بيشتر است. آرزوها (ى دور و دراز) چشم بصيرت را كور مى كند و (چه بسا) سود به سراغ كسى مى رود كه او به دنبالش نيست! حکمت ۲۷۵ نهج البلاغه @vabel110

📌شرح حکمت ۲۷۵ نهج البلاغه شش نكته آموزنده: 💠«طمع (انسان را) به سرچشمه آب وارد مى كند و او را تشنه بازمى گرداند»؛  زيرا شخص طمعكار غالبا دنبال چيزى مى رود كه در دسترس او قرار نخواهد گرفت؛ ولى طمع، او را به هوس مى اندازد كه به آن برسد و به اشتباه، آن را دستيافتنى مى پندارد؛ اما همچون كسى كه به سراغ آب مى رود ولى با سراب روبرو مى شود، ناكام بازمى گردد. 💠«طمع، ضامنى است كه وفا نمى كند»؛ زيرا طمع، شخص طمعكار را به دنبال خواسته هايش مى فرستد، همان خواسته هايى كه دست نيافتنى است و آن را براى طمعكار تضمين مى كند؛ ولى همانند ضامنى كه به قول خود وفا نمى كند، طمعكار را محروم و ناكام رها مى سازد. 💠«بسيار شده است كه نوشنده آب پيش از آنكه سيراب شود گلوگيرش شده (و به هلاكت مى رسد)»؛  اين است سرنوشت طمعكارى كه با حرص و ولع به دنبال چيزى مى رود وخود را به آب و آتش مى زند و پيش از آنكه به آن برسد هلاك مى گردد؛ مانند كسى كه عطش شديدى به او روى آورده، هنگامى كه به آب مى رسد با حرص و ولع چنان مى نوشد كه گلوگيرش مى شود و سيراب نشده جان مى دهد. 💠«هرقدر ارزش چيزى بيشتر باشد به گونه اى كه افراد براى به دست آوردن آن، با يكديگر به رقابت برخيزند، همانقدر، مصيبت از دست دادنش زيادتر خواهد بود»؛  بنابراين شخص طمعكار كه با شتاب براى به دست آوردن اشياى مهم مورد نظرش با ديگران به رقابت برمى خيزد، هنگامى كه به آن نرسد يا برسد و آن را از دست بدهد گرفتار مصيبت عظيمى خواهد شد و اين، يكى ديگر از مصائب بزرگ طمعكاران دنياپرست است. 💠«آرزوها چشم بصيرت را نابينا مى سازد»؛ دليل آن هم روشن است؛ عشق و علاقه شديد به چيزى كه از دسترس بيرون است به انسان اجازه نمى دهد موانعى را كه بر سر راه است ببيند و يا آثار زيانبار آن چيز را مشاهده كند، همچنان در بيابان آرزوها براى يافتن آب به دنبال سراب مى دود و اى بسا گرفتار حيوانات درنده و گرگان خونخوار مى شود و يا در پرتگاهها سقوط مى كند. 💠 «(گاه سود و بهره به سراغ كسى مىآيد كه دنبالش نمى رود»؛  هم در زندگى خود ديده ايم و هم در تاريخ خوانده ايم كه افراد زيادى بودند بى آنكه بسيار دست و پا بزنند به مقصود رسيدند و به عكس افرادى هم بودند كه با تلاش و كوشش فراوان به جايى نرسيدند. ‼️اشتباه نشود، هرگز امام عليه السلام در اين گفتار نورانى خود نمى خواهد نقش تلاش و كوشش و سعى را در رسيدن به اهداف بزرگ ناديده بگيرد، زيرا آن، يك اصل اساسى ازنظر قرآن و روايات بوده و عقل نيز حاكم به آن است. مقصود امام عليه السلام اين است كه از طمعِ طمع ورزان بكاهد و آنها را از آلوده شدن به انواع گناهان براى رسيدن به مقاصدشان باز دارد. @vabel110

📌تحدیر (تندخوانی) جزء هفتم قرآن کریم با صدای استاد معتز آقایی @vabel110

عید من تویی، تا دنیا دنیاست. 💚 @vabel110

اِلهی حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ...