در نهای‌ت ماه‌ای که خودش رو پشت ِدرخت‌قایم کرده بود .

کلمات‌م دست‌پاچه‌شدن .

غم‌ وجودم را احاطه می‌کند .. معلم تاکید می‌کند که جلسه دیگر ، جلسه آخر است . یعنی این دوره از زندگی‌هم قرار است جایش را به‌دورهء بعدی بدهد .

هنوز تمام نشده دلتنگ می‌شوم . دلتنگ برای هم‌چای ها و چای‌های‌پرتفاله ..

برای این‌روزها توماری در ذهنم نوشته‌ام.. کلمات هستند تا که در دوارن مناسبی بنویسم‌شان .

چه خوش‌خیالانه .. مدت‌هاست کلماتم را سرکوب می‌کنم .

دیشب " چراغ‌هارا من خاموش می‌کنم " را به اتمام رساندم .. با کتاب پرواز کردم .. با کلاریس به گل‌های نخودی نگا‌ه کردم .. از حمله ملخ‌ها ترسیدم .. منتظر جمعه‌ماندم تا در باشگاه گلستان با دوقلو‌ها کباب بخورم .. و اگر می‌گویم پرواز کردم ؛ واقعا حس پرواز را داشتم ( :

زِ اعماق قرون از بین جمعیت تو را دیدم توهم ای ناز مطلق از همان بالا ببین ما را ...

خیلی زیبا و روح‌نوازه 😭 .

اشعار آیینی کلا توی یک‌سطح دیگه‌ن .. روح ِآدمیزاد لطیف می‌شه موقع خوندن‌شون .