ما خیلی اوقات فقط لایهءرویی ماجرا رو می‌بینیم .. و کاملا از محتوا و لایه‌های زیرین اون ماجرا غافل می‌شیم ! زمانی این رو متوجه می‌شیم که با توجه به‌همون دید ِ سطحی تصمیم می‌گیریم .

' نصر‌الله '

من کسیو که دوست داشته باشم خیلی نگاه می‌کنم. ساعت‌ها با دقت درحالِ نگاه کردن بهش‌ام، وقتی نورِ خورشید نوازشش می‌کنه یا پر از ذوق و شادیه، وقتایی که داره چیزی رو با جزئیات تعریف می‌کنه. طوری نگاه می‌کنم انگار وجودش بزرگ‌ترین موهبتِ زندگیمه و گوش کردن و نگاه بهش مهم‌ترین وظیفه‌م. می‌خوام با چشم‌هام ببوسمش، با نگاهم تحسینش کنم‌و با دقت حالاتش رو تو ذهنم ضبط کنم برای روزِ مبادا.

اوه کاپیتان، کاپیتان من.

آه بیروت، یاقوتِ درخشان انگشتری‌ات کو؟

https://eitaa.com/joinchat/1722090677Cea03ab3196 این‌جا پشت‌صحنهء وی‌ین‌عه . مطالب موقت می‌ره این‌جا !..

به ‌فنرهای‌بزرگ ِ کتابم نگاه‌می‌کنم .. کتاب قطوری که محتویات‌ش را دوست‌دارم و علاقه‌ام هیچ‌گاه به آن کم نمی‌شود . احساس‌قشنگی دارد کتاب‌و‌فنرهای‌بزرگش ؛ احساس بزرگ‌شدن . به پدرم که نشان می‌دهم می‌گوید :" برو یک‌متن درمورد فنراش بنویس .. " و می‌خندد . او خوب این را می‌داند که دوست‌دارم نوشتن ِ اینگونه را . من‌هم لبخند می‌‌‌زنم و" راست‌می‌گویید"ی می‌گویم . باز به همان کتاب بزرگ نگاه می‌کنم .

قربون صدقه‌آدم ِ کوچولویی می‌رم که قدم‌هاشو کوچولو کوچولو برمی‌داره . ریز می‌خندم و رو به مادرم می‌گم : " می‌دونستی نی‌نی‌مون یک مجموعه حساب می‌شه ؟ " در جواب چجوری مادرم می‌گم : " مادرمن ! یک جامعه بر ناز بودن‌ش اتفاق نظر داره یک مجموعهء‌تک‌عضوی که فقط‌ام مال‌خودمه . " مادرم چیزی‌نمی‌گوید . نگاهم معطوف پاهایش می‌ماند که سعی می‌کند بدوند .