جمجمه‌ام درد می‌کند .. لبانم خشک‌است .. حدود ۱۰‌دقیقهء‌پیش به سمت مدرسه حرکت کرده‌ام آفتاب تازه طلوع کرده است .. به طرز احمقانه‌ای سعی بر به یاد آوردن طرز نوشتن کلمه‌ای انگلیسی می‌کنم ‌... به یادش نمی‌آورم .

بقیه‌روز حالم خوب‌است .. نه سرفه‌دارم و نه عطسه ؛ فقط صدایم کمی گرفته‌است و کمی‌هم‌حسم .

ضمیمه‌ای برای امروز *‌ .

وُد

دماند از برج‌های منهتن را میان بی‌حوصلگی‌های امروزم حدود ِ نیم ساعت پیش تمام‌کردم . باید بگویم این کتاب از همه‌جهات کم‌نظیر بود . زیادی به‌دلم نشسته ! آقای‌حسن‌زاده قلم ِ هنرمندانه‌دارد ... عکاسی هنرمندانه تر . مطالعه‌بسیاری دارد و ذهن‌انتقادکننده بسیار باز ! این کتاب را بخوانید و به حقیقت بی‌پردهء آمریکایی رویایی روبرو شوید و نگاهی سازنده به ایران بیاندازید !

کتابش قدیمی‌است ولی بعد از گذشتن سال‌ها از سال نوشتار کتاب من با پوست و استخوانم ایران را درک‌کردم و یقین‌دارم که آمریکا هم هنوز سیستم سرمایه‌داری عجیبُ‌غریبی دارد !

امروز دوبخش از برنامهء shark tank را در راه مدرسه در خواب‌و‌بیداری گوش‌دادم که نشانی از همان سیستم سرمایه‌داری آمریکا است ! این برنامه نشانی از این می‌دهد که همه افراد‌عادی آمریکایی مهره‌ای برای کام‌روا شدن ِ سرمایه‌داران هستند و اگر بدردشان نخوری سوخته می‌شوی و قدر تو را حتی اندازهء کالایی نمی‌دادند !

با این‌حال دیروز در گفت‌و‌گوی یواشکی‌ام با فرد کناردستیم در کلاس جغرافی یکی از آرزوهایم را این بیان کردم که دلم می‌خواهد روزی به امریکا بروم .

ورودی‌های جدید مدرسمان خیلی فضای‌مجازی زده‌اند .. حداقل آن‌هایی که لحظه‌ای لبخندی روی صورتم برایشان کاشتم . با این تفکرات به کجا چنین‌شتابان ؟ دلم می‌سوزد برای خودمان ، خودشان و ما که می‌شویم جامعه .