ما مردمایم. کهنهمردم. قدیمیمردم. امروز را نبین. مردم همیشه از دید اغلب حاکمان، عنصری خطرناک و غیرقابل اعتماد بودند. عاملی که اگر زیاده روز خوش ببیند، طاغی بر حکومت خواهد شد. ما مردمایم. ما هزارهزار مردم کرمانایم، کور شده بهدست آغامحمدخان. ما هزارهزار مردم سیستان، کشته شده به دست قشون نادرشاه. ما ایلات و عشایر لرستان و خوزستانایم بمباران شده بهدست رضاخان. کشته شده با گلولههای سربی ژاندارم محمدرضاشاه. ما قرنها رعیت بودیم. زیر سایه سلطان. غذای سگ و گربههای ساکن کاخ نیاوران از پاریس و لندن با هواپیمای اختصاصی میآمد و ما رعیت گیوهسوخته، باید که گرسنه میماندیم تا پررو نشویم. صابون و شامپوی معطر ساکنان اندرونی دربار، از کارخانههای سوئیس و استکهلم میآمد و ما جماعت وبا زده موهای دخترانمان را بزتراش میکردیم مباد که شپش بزند. ما شهروند درجه دو بودیم و حیوانات سفارتخانههای فرنگی ارجح به ما. تا چه رسد به اینکه حق رای و دخالت در امور مملکت را داشته باشیم. تا چه رسد به اعتراضی به تصمیمات سلاطین. رعیت را چه به این حرفها. حالا را نبین که شهید آیتالله خامنهای ما را عزیز داشت. ما را بزرگ کرد. پای رای ما ایستاد. از ما تشکرها کرد. گفت که اهل بصیرت باشید و مطالبه. حالا را نبین. آیتالله سیدمجتبی خامنهای بعد از انتصاب به رهبری، خطاب به ما میگوید که در فقدان رهبر، شما مردم کشور را رهبری کردید. میگوید ناشناس بین شما رفتهام که حرفهای واقعیتان را صریح و روشن بشنوم. بیپرده و رودربایستی. حالا ما همان بینوا رعیت دیروز، یکپای معادلات امنیت جهانیم. از خط به خط پیام رهبری تا کف خیابانها و صفحه رسانهجات. ما پای چنین رهبرانی، جان میگذرایم!
«مهدی مولایی»
@m_molaie110
