من هم‌مانند نویسندگان و شاعران قرن‌۱۹ اروپا_آمریکایی ماه آوریل را دوست‌ دارم.

این آدم‌هایی که طنزشون قویه چه رمزی رو می‌زنن؟

از اینکه در دیدگاه و نظرگاه ِدیگران ، شخصیتی باشم که نیستم بدم می‌آید ! لطفا من را ، من ببینید .. تا یاد دارم همیشه خود ِخودم بودم و چون خود ِخودم بودم ، پس توقعم این بود که در تعریف‌ها توسط زبان‌ها و رفتارها ، مصداقی از خود ِخودم را ببینم .. حال چه شده است که شده ام شخصیتی ساخته‌ی توهمات ، خیال‌ها و حرف‌های بچه‌گانه‌ی بی پایه و اساسی که هیچ‌کدامشان بویی از خود ِخودم نبرده‌اند . من ، منبعی برای شناخت ِحقیقت‌وار از خود ِخودم هستم عزیز ِدل و جان !

گاهی اوقات گمان می‌کنم که من در این‌دنیا زیست نمی‌کنم! آنقدر درگیر دنیاهای گاها خودساخته و گاها مخلوق‌ساخته شده‌ام که گاهی اوقات پیرامونم را از یاد می‌برم.

*/این اپیزود : از ترامپ و صادق‌هدایت خستم.

"بوف‌کور رو اسفندخوندم."🗣 چندروز پیش در اولین‌دیدارم بعد از سال‌ها با یک‌فردی خیلی‌‌عادی بهش گفتم که " اسفند بوف‌کور رو خوندم." اون‌من رو نگاه می‌کرد و منم اون‌رو.بخاطر همین از هدایت خستم.

دقیقا همان‌جا که مرگ‌ هست ، زندگی‌نیز پیدا می‌شود. احتمالا بگویید که کوئیلو زیاد خوانده و الان دارد در میان کلماتش بازتاب می‌دهد آنچه را کوئیلو سعی داشته در ذهنش فرو‌کند. اینگونه نیست.من از چهارسال پیش کوئیلو نخوانده‌ام. این‌روزها فکر می‌کنم کمی در دنیای هالی‌جکسون زندگی‌می‌کنم و کمی‌هم در دنیای کوئیلو..گاها هم میروم ابادان پیش ِحسن‌زاده و کنارش هستی را می‌خوانم.این روزها زندگی‌ام طنز ِچراغ‌سبزها را نیز دارد..شاید باورتان نشود اما گاهی متصور می‌شوم که نشسته‌ام کنار یک‌‌طلبه از خودراضی در روایت‌های لقالله و استاد آن طلبه که به اصفهانی سخن می‌گوید.

خلاصه من در پژمرده‌ترین حالت همه‌ء‌این‌هارا زندگی می‌کنم.

شاید بخندید اما باید بگویم که گاهی‌اوقات به صورت جدی زندگی‌ام را شبیه ِبخش تحلیلی آزمون ‌ورودی می‌بینم.دلم می‌خواهد دادبزنم که من ِمن کجاست و اصالت‌ام از چیست.نبینید که این‌شعارهارا می‌گویم ، نه! این‌ها شعار است دیگر! [ اصالت انسانی به معنویت‌اش است ] راحمی و انتظاری هم‌موافقند که من در شعارها زندگی‌می‌کنم.