*/این اپیزود : از ترامپ و صادق‌هدایت خستم.

"بوف‌کور رو اسفندخوندم."🗣 چندروز پیش در اولین‌دیدارم بعد از سال‌ها با یک‌فردی خیلی‌‌عادی بهش گفتم که " اسفند بوف‌کور رو خوندم." اون‌من رو نگاه می‌کرد و منم اون‌رو.بخاطر همین از هدایت خستم.

دقیقا همان‌جا که مرگ‌ هست ، زندگی‌نیز پیدا می‌شود. احتمالا بگویید که کوئیلو زیاد خوانده و الان دارد در میان کلماتش بازتاب می‌دهد آنچه را کوئیلو سعی داشته در ذهنش فرو‌کند. اینگونه نیست.من از چهارسال پیش کوئیلو نخوانده‌ام. این‌روزها فکر می‌کنم کمی در دنیای هالی‌جکسون زندگی‌می‌کنم و کمی‌هم در دنیای کوئیلو..گاها هم میروم ابادان پیش ِحسن‌زاده و کنارش هستی را می‌خوانم.این روزها زندگی‌ام طنز ِچراغ‌سبزها را نیز دارد..شاید باورتان نشود اما گاهی متصور می‌شوم که نشسته‌ام کنار یک‌‌طلبه از خودراضی در روایت‌های لقالله و استاد آن طلبه که به اصفهانی سخن می‌گوید.

خلاصه من در پژمرده‌ترین حالت همه‌ء‌این‌هارا زندگی می‌کنم.

شاید بخندید اما باید بگویم که گاهی‌اوقات به صورت جدی زندگی‌ام را شبیه ِبخش تحلیلی آزمون ‌ورودی می‌بینم.دلم می‌خواهد دادبزنم که من ِمن کجاست و اصالت‌ام از چیست.نبینید که این‌شعارهارا می‌گویم ، نه! این‌ها شعار است دیگر! [ اصالت انسانی به معنویت‌اش است ] راحمی و انتظاری هم‌موافقند که من در شعارها زندگی‌می‌کنم.

شعارها برایم‌عمق ندارند.قاسمی می‌گفت.می‌گفت شعار را زمانی می‌توانی بفهمی که بزر‌گ‌شوی..قد بکشی ، شاید قدت به بلندای من نرسد اما می‌توانی بفهمی‌شعار هارا آن‌زمان.تجربه‌ کرده‌ام و زخم‌‌خورده‌ام از شعارمحور بودنم.

خیلی‌وقت بود آزاد نکرده‌بودم من واقعی را. بیچاره محبوس بود.محبوس ِافکار انسان‌ها.

قرار بود امشب زود بخوابم، زود ِزود. اما نشد.خودتان دیدید دیگر، این احساسات ِ من‌گونه‌ام فعال شده‌بود.اگر می‌خوابیدم تفاوتی با ساواک‌نداشتم.

من از ضایع‌شدن حقم بدم‌‌می‌آید.غمم می‌گیرد گاها.