*/از اون‌روزهایی که تیستی‌آرت هنوز پابرجا‌بود.

این نقطهءسیاه که آمد مدار ِنور عکسی‌است درحدیقهء بینش زِ خال‌تو

انسان‌ها دوباره متولد نمی‌شوند. از زمان می‌ترسم.راستش‌را بخواهید‌‌ از همه‌چیز می‌ترسم اما از زمان‌جور دیگری.جنس ِترسش باتمام ترس‌های کوچک‌و‌بزرگ زندگی‌ام تفاوت‌دارد.از آن‌ترس‌هاست که هرچه‌بخواهم جلویش قدعلم کنم، سدراهم می‌شود.همین سبب شده که همیشه احساس ِسنگینی عجیبی داشته‌باشم،انگار که چیزی در وجودم سرازیر گشته و پیمانه‌خود را شکسته باشد‌.می‌دانید چه‌می‌گویم،نه؟

‌ برای چنلِ درخشان‌و‌عمیقِ وی‌ن:) ‌ ‌

"و تو انگار با چشم‌ هایت به من می‌گویی که‌ادامه بدهم" خیلی‌قشنگ‌بود(((*:

اسم اکانت‌ام رو بعد سه‌سال عوض کردم((( : الان راضی‌ام.دیگه هویتم‌جعلی نیست.

برای‌تو و چگونگی زیستنت.