من با هنجارها نمی‌سازم. نمی‌دانم کدام انسان‌شریفی چیزی را به‌عنوان هنجار پایه‌گذاری کرد.اصلا پایه‌گذاری و تحمیل‌شد؟احتمالا نه ...احتمالا از اتحاد دل‌مردم بوجود آمده و بعد‌ها فیلسوف‌ها با ریش‌های‌بزی و عینک‌های نوک‌بینی‌هایشان در حالی که روی‌کاناپه لم داده‌ بودند و دود ماری‌جوآنا‌ را استشمام می‌کردند و به منظره‌بی‌نظیر شب‌های پاریس نگاه می‌کردند به ذهنشان رسیده چیزی را بنویسند تحت‌عنوان هنجار و تحمیلش‌کنند به جامعهء‌احمق انسانی ! این تحمیل‌نون و نمک می‌شود..درست و شاید گاهی اوقات انقلاب به‌پا کند اما من و امثالم را نمی‌تواند راضی نگه‌دارد.شجاعت زیرپا گذاشتنشان را درخیلی از حوزه‌ها ندارم اما حرف‌ها و نقدهای زیادی نسبت به این‌موضوع دارم و بغضم را نسبت به این‌موضوع ماه‌هاست حمل‌می‌کنم.

چمی‌دانم شایدهم اگرنمی‌نوشتند بازهم هنجار وجود داشت.رابطهء‌مستقیم با انسان‌ها دارد دیگر! حال که نوشته‌ و به رسمیت‌شناخته و درکتاب‌های درسی تدریس و اصلا وجود دارد،کاش انسان‌ها جور دیگری با انسان‌های هنجارشکن برخورد می‌کردند. مثلا چه‌عیبی دارد که من برخلاف تمام‌ اعتقادات کتابخوان‌ها جلو بروم و کتاب‌هایم را از شدت علاقه صحافی‌شان را بشکنم که راحت‌تر بتوانم بخوانم؟ یا چه ایرادی دارد اگر مثلا در تابستان بوت بپوشم؟ اصلا دوست‌دارم روز عروسی‌ام لباس ِآبی بپوشم و کتانی گورتکس‌راحتم را به‌پا کنم.

انسان ِمدرن طفلکی! که ذهنش در اختیار ِهنجارهایی‌است که ریلز های اینستا برایش می‌سازند.

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_4g7k945&btn=وی‌ین آیا شماهم مانند من هنجار‌هارا دوست‌ندارید ؟

خدایا‌ مارو‌مصداق [ با‌کیا‌شدیم‌۸۰‌میلیون؟ ] قرار‌نده. - مناجات.

روز ِمعلم را به‌ تمام جان‌کیتینگ‌هایی که در صحنهء‌نمایش زندگی‌مان نقش آفریدند تبریک‌می‌گویم♥️ صمیمانه دستشان را می‌فشارم و از خداوند می‌خواهم که پتانسیل جامعه‌را آنقدر گسترده سازد که معلمانی با مسلک کیتینگ‌مانند_که مجاهدانی مسکوت هستند_ هیچ‌گاه اشک‌نریزند و همواره لبخند بر روی‌لب‌هایشان جا خوش کرده‌باشد.

انسان‌ها دائم مشتاق به فرارند. از آنچه‌که دارند به‌سمت‌رویاهایشان.

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_4g7k945&btn=وی‌ین برای مصاحبت باشما ؟

حس ِخوب مفید‌بودن را با هیچ‌چیز عوض نمی‌کنم. من غم را دوست‌دارم و شادی را نیز! اما این‌احساس که مخلوطی از تمام احساسات ِثابت آدمی‌است را با هیچ‌چیز عوض نمی‌کنم! نه با شادی‌ثقیل و نه به گروی غم‌عزیز.