یا به‌قول نظامی‌عروضی "چه داعیه‌ای در شما پدید آمده" که اینگونه سرپایید؟

گاهی فکر می‌کنم من، پیش از آن‌که یک انسان باشم، محصولِ یک خطای جغرافیایی بوده‌ام؛ تبعیدی‌ای که بی‌آن‌که کوچ کرده باشد، از همان آغاز، در تبعید متولد شده است. درونِ من، چیزی شبیه به یک شهرِ خاموش در حالِ فروپاشی‌ست؛ خیابان‌هایی مملو از ازدحامِ فکر، و پنجره‌هایی که سال‌هاست به هیچ نوری گشوده نشده‌اند. آدم‌ها خیال می‌کنند تیرگیِ بعضی روح‌ها ذاتی‌ست، اما هیچ‌کس نمی‌فهمد که تاریکی، گاهی نتیجه‌ی سال‌ها خفه‌ماندن زیرِ سقفی‌ست که سیاست، جغرافیا و تقدیر، مشترکاً بر سرت آوار کرده‌اند. خسته‌ام از این‌که زندگیِ من، همواره حاشیه‌ی تصمیم‌هایی بوده که دیگران گرفته‌اند؛ از این‌که سرنوشتِ یک انسان، این‌گونه بازیچه‌ی مرزها، پرچم‌ها و جنونِ قدرت شود. انگار ما را نه برای زیستن، که برای تحمل‌کردن ساخته‌اند. و بدترین بخشِ ماجرا این است که آدم، به مرور، حتی به اندوهِ خود هم عادت می‌کند؛ مثل زندانی‌ای که پس از سال‌ها، دیگر برای آزادی هیجان‌زده نمی‌شود، چون دیوارها را، جزئی از وجودِ خویش پنداشته است.

از رفتار تحقیرآمیز گروهی با گروه ِدیگر خسته‌ام چرا تفاوت‌هارا قبول و به زندگی ، بدون خودبزرگ‌بینی عادت نمی‌کنیم؟

شوق ادامه‌دادنتون این‌روزا چیه؟

یا به‌قول نظامی‌عروضی "چه داعیه‌ای در شما پدید آمده" که اینگونه سرپایید؟

لعنت بر درس‌های نازیبای مدرسه و تا ابد درود برکلمات زیبای‌کتاب‌ها

لطیفه و جوک‌خوندن تا ابد سبب می‌شه من حالم خوب‌بشه.خیلی‌گرفته نشسته‌بودم و داشتم‌غصه می‌خوردم،تا اینکه یک‌جوکی رو توی سیومسیجام دیدم واقعا گل از گلم شکفت.برای ۳۴۶۷۸ نفر تعریف کردم و بهش خندیدم.

فکر نکنید جوک‌هایی که دوست‌دارم جوک‌های خاصیه ، نه.من خیلی جدی عاشق ِجوک‌‌های شوهر‌عمه‌ای و بی‌نمکم.

یه روز یه چوپون با گوسفنداش لج میکنه به جای چرا می‌برتشون اگر