. آگاهی داریم 🧠 اما انگار در لحظه دستمون بسته می‌شه🪢 .

. این الگوهای عمیق و قدیمی یک اسم دارند: طرحواره 🧩 .

. چیزهایی که سال‌ها پیش شکل گرفتند 🌱 اما امروز وسط رابطه با فرزندمون فعال می‌شن 👶💛 و مسیر رفتار را از دست ما می‌گیرند ↪️ .

. اینجا قرار نیست خودمون را قضاوت کنیم 🚫⚖️ قرار است بفهمیم چرا با وجود دونستن، همیشه نمی‌توانیم همان کاری را بکنیم که می‌خایم 🌿 .

. از اینجا به بعد یکی یکی این الگوها را می‌شناسیم 🔍 .

. سلام ونور💫🤍 .

. تا حالا شده بچه‌ت هی بگه: «مامان نگاه کن… مامان بیا… مامان ببین!» 👧🏻 تو جواب بدی: «جانم؟» اما ته دلت حس کنی انرژی نداری و خالی شدی 😅 .

. یا وقتی سر تکلیف کمک می‌خواد 📚 یا نقاشی‌ش هیجان‌زده میادنشون بده 🎨 یا وقتی از چیزی می‌ترسه و دنبال آرامشه می‌آید بغلت 🤗 .

. •تو عصبانی نیستی، یعنی نمی‌خوای دعوا کنی 😶 •بی‌تفاوت هم نیستی، یعنی علاقه و توجه داری 💛 •اما همون حس قدیمی و عمیق، که سال‌ها کسی بهش توجه نکرده بود، دوباره بیدار شده 🌧️ .

. مثلاً وقتی بچه هی می‌گه «مامان بیا ببین!» 👧🏻 تو نه دلخور می‌شی، نه کاملاً بی‌تفاوت عمل می‌کنی، اما احساس می‌کنی انرژی نداری، زود خسته می‌شی، دلت کمی خالی می‌شه… .

. همین حس خالی و نیاز دیده شدن همون طرحواره محرومیت هیجانی است ŸŸ .

. این یعنی بخشی از وجودت همیشه منتظر بوده کسی بهش توجه کنه، حرفش رو بشنوه، یا احساسش رو بفهمه 🌧️ .