.
سلام دوستان! 🌸
من فهیمه قربانی هستم،
کارشناس ارشد روانشناسی، طرحوارهدرمانگر دارای شماره نظام روانشناسی
و مادر دوقلوها 👫💛
قبلاً مادری کمالگرا بودم و نمیدونستم رفتارم چطور گاهی بچههام رو آزار میده
یا مسیر تربیت رو پیچیده و فرساینده میکنه.
چقدر هم کتاب و دوره دیده بودم،
اما تا وقتی خودم و طرحوارههام رو نشناختم، آرامش واقعی رو نداشتم.
در کنار تجربهی مادری،چند سالی هست بهعنوان درمانگر با والدها کار میکنم
و توی جلسات مشاوره و درمان،
بارها میبینم خیلی از چالشهای فرزندپروری
از «ندانستن» نیست…
از جاهایی درون خود ماست که دیده نشده.
این مسیر برای من پر از چالش بود،
اما کمکم یاد گرفتم چطور:
✨ خودم رو بهتر بشناسم و بفهمم کِی واکنشهام از خستگی، ترس یا فشار میاد
✨ احساساتم رو مدیریت کنم، نه سرکوب
✨ و با بچههام رابطهای امن و دوستداشتنی بسازم 🌱
اینجا هستم تا
تجربهی زندگی شخصی + مسیر تخصصی درمانگریم رو با شما به اشتراک بذارم
و به والدینی مثل خودم کمک کنم تا:
💛 خودشون رو عمیقتر بشناسند
💛 آگاهتر به واکنشهاشون باشند
💛 و با فرزندانشون رابطهای امن و صمیمی بسازند
در این مسیر،
هم محتوا میخونید
و هم میتونید از مشاوره و درمان فردی استفاده کنید 🌿
با من همراه شوید
تا همگی والد امن شویم 💌
.
.
تاحالا شده با بچهها پرخاش کنی ، بعد که فکر میکنی ، ببینی واکنشت از امروز نبوده ؟
این رفتارها معمولاً الگوهای قدیمی ذهن ما هستند که ناخودآگاه تکرار میشن . چیزهایی که از گذشته با خودمون آوردیم ، بدون اینکه حتی متوجه باشیم .
مثلاً وقتی خستهایم یا استرس داریم ، ممکنه همون رفتارهایی رو انجام بدیم که از دوران بچگی یا تجربههای گذشته توی ذهنمون جا گرفته، بدون اینکه بخوایم .
یعنی گاهی بچهها فقط بازتاب رفتار و واکنشهای ما هستند .
اولین قدم برای تغییر ، اینه که این الگوهای تکراری و واکنشهای ناخودآگاه خودمون رو بشناسیم . وقتی بفهمیمشون ، میتونیم با آگاهی بیشتری رفتار کنیم و رابطهمون با بچههامون آرامتر و مثبتتر بشه .
💡 یه لحظه مکث کن و ببین کدوم رفتارها با بچهت همیشه تکرار میشن و از عادتها یا تجربههای گذشتهت میان .
.
.
سه ثانیه مکث قبل از اینکه به بچه جواب بدی، میتونه همه چیزو تغییر بده .
فقط سه ثانیه به خودت فرصت بده نفس بکشی ، فکر کنی و انتخاب کنی .
نه فقط خودت آرومتر میشی ،
بلکه بچه هم حس امنیت و آرامش بیشتری میکنه .
💡 امتحانش کن ، میبینی چقدر ساده ولی قدرتمنده !
.
.
وقتی با کودکت آگاهانه حرف میزنی
یعنی واقعاً حواست بهشه ؛
نه عجله داری ، نه قضاوت میکنی .
اونوقت فقط حرفها منتقل نمیشن ،
احساسِ پشتشون هم به دل میشینه .
تحقیقات جدید نشون میده این نوع ارتباط کمک میکنه :
✨ بچهها راحتتر احساساتشون رو بگن
✨ واکنشهای سخت و تنش کمتر بشه
✨ رابطهی والد و کودک قویتر و امنتر بشه
حضور آگاهانه یعنی بیشتر از شنیدن کلمهها ؛
یعنی شنیدن با تمام وجود
.
.
تحقیقات جدید میگن چیزی که بیشتر از حرف زدن و تذکر دادن روی بچهها اثر میذاره ،
حالِ ماست . . . نه حرفهامون .
بچهها قبل از اینکه بفهمن چی میگیم ،
لحن صدامون رو حس میکنن ،
عجلهمون رو میفهمن ،
خستگی و کلافگیمون رو میگیرن .
برای همین خیلی وقتها
مشکل از بلد نبودنِ فرزندپروری نیست ،
از اینه که خودمون خستهایم ، تحت فشاریم
و فرصت نکردیم حالِ خودمون رو ببینیم .
.
.
سالها فکر میکردیم
برای بهتر شدن رابطه،
باید بیشتر بلد باشیم،
بیشتر توضیح بدیم،
بیشتر آموزش بدیم.
اما پژوهشهای جدید یه چیز دیگه میگن:
رشدِ هیجانی بیشتر از «گفتن»،
از «شنیده شدن» میاد.
وقتی طرف مقابل حس میکنه واقعاً شنیده میشه،
بدون قطع کردن،
بدون اصلاح،
بدون نصیحت،
سیستم عصبی آرومتر میشه
و همکاری خودبهخود بیشتر میاد.
خیلی وقتها
کمتر گفتن از کتابها
و بیشتر شنیدن از تجربهی زندهی روبهرو،
اثر عمیقتری داره.