رها كردن كسی كه تو را رها كرده شبيه لحظه آخر اسبابکشی ميمونه.يه دور توى تمام خونه ميزنى و همه جارو دقيق نگاه ميكنی،وقتی مطمئن ميشی چيزى نيست كه به خاطرش بمونى در رو ميبندى و واسه هميشه از اونجا ميری؛
باگ دوست داشتن یه نفر، اینه که اگه اون بهت توجه نکنه؛ فکر می کنی همه دنیا ازت متنفرن. اگه اون ازت ناراحت باشه؛ انگار با همه ی دنیا مشکل داری. اگه اون ازت دور باشه انگار تنها ترین این دنیایی، اگه اون حالش خوب نباشه انگار سلول به سلول سلول تنت درد داره، اگه اون خوشحال باشه انگار تموم دنیات بهشته.
بد جوری درد داره وقتی میدونی باید یکی رو رها کنی ولی نمیتونی، چون منتظری اتفاق غیر ممکنی بیفته و دیگه لازم نباشه همدیگه رو رها کنین.