وقتی کسی می‌میرد، یک «اسم» برای بازماندگانش می‌ماند. تا مدت‌ها آن اسم را در مکالمه‌های غریبه‌ها، لای جملات کتاب‌ها، در فیلم‌ها و در هرجای جهان ببینند، کسی را به یاد می‌آورند که به طرز غیرمنصفانه‌ای دیگر نیست. و این هم شکلی غم‌انگیز از فقدان است. تو دیگر نیستی، اما اسمت مانده و زخمی روی قلب کسانی شده که دوستت دارند...

تو به طرز غیرمنصفانه ای نیستی اما نامت همه جا هست .

ببخش .. من فکر نمی‌کردم که قصه مان دچار چنین سرانجامی شود که اگر می‌دانستم ، بی ریب طور دیگری می بودم . ببخش که نتوانستم برایت همیشگی باشم ببخش که دیگر رمقی برای مبارزه ی ماندن ندارم . ببخش که نمیتوانم مختصات وجودم را ، دوباره روی آن نقطه ی صفر بی بازگشت تنظیم کنم . ببخش مرا که در آدمستان ، مکانی برای آسایش تو نساختم . ببخش که مهر تو در دل من ، آن گونه که شایسته بود ، نماند . کاش مرا ببخشی،زیرا من از امید دیدن تو گفته ام به آرزوی رفته بر باد ..