به پروکسیم فحش میدم تا وصل شه

در باور مردمان دزفول و شوشتر جنی به نام «بُمبِرَه تُرُّو» وجود دارد. او شب‌هنگام و یا سپیده‌دم هنگامی که هوا همچنان تاریک است، به درب خانه‌ی اشخاص می‌رود، خود را شبیه به دوست و یا همکار شخص درمی‌آورد و صاحب‌خانه را راضی می‌کند تا به بهانه‌ای با او همراه شود. اما در میانه‌ی راه فرد را سوار بر شانه‌اش می‌کند. سپس شروع به بزرگ‌شدن می‌کند و قدش بلند می‌شود، به‌طوری‌که سرش به آسمان می‌رسد. تنها ضعف این موجود یک جمله است: «سیزَن جُل دُوز اَرا نِمِک.» (سوزن بزرگ پالان‌دوز و سنگ نمک) در حقیقت شخص وانمود می‌کند که دارد با صدای بلند از کسی که در همان حوالی وجود دارد، یاری می‌طلبد و از او می‌خواهد سوزن بزرگ خود را بیاورد تا با آن به «بمبره ترو» حمله کند. فرد می‌تواند با به‌زبان‌آوردن این جمله خود را از مکر او در امان نگه‌دارد و «بمبره ترو» کوچک و کوچک‌تر می‌شود و فرار می‌کند. برخی بر این باورند که این موجود در قبرستانی زندگی می‌کند که به درّه‌ی «بمبره ترو» معروف است.

__

‌mimeomia_میمومیا: احساس بدی که موقع انجام دادن یا تائید کردن یه کار کلیشه‌ای که بر اثر اجبار دچار میشین.

‌شبیه الکساندر تو کتاب " گرگ در لباس میش" نوشته‌ی آگاتا کریستی هستی‌. برای: وای‌و

پهبادیم واس خودم🤞

باورم نمی شد یه روزی ایتا بیشتر از تلگرام اعصابمو خورد کنه

بابا چتونه خب انقدر گنده کردن هم خوب نیست واقعا امید دادن اینشکلی نیست، این بیشتر ترس میندازه به دل آدم وقتی کتک میخوری گریه کنی یعنی ضعیفی، یگی اصلا هم درد نداشت بازم یعنی ضعیفی اما پررو وقتی تو روی طرف بخندی و دو تا بدتر بزنی میشی قوی حالا هی رجز بخونید

مگه چند جارو زدن؟ اکثرمون زندگیمون عادیه والا نمیگم هوای بقیه رو نداشته باشیم، نمیگم دفاعی نکنیم، حتی همون رجز هم آقا بخونید، ولی دیگه شورشو در نیارید تو رو قرآن

پروکسیامم چشم زدید تازه

عادی زندگی‌ کردن، به مثابه در خط مقدم جنگیدن. سهم من در جنگی که تویش هستیم چیست؟ در حالی که جنگ از هر زمان دیگری نزدیک‌تر به ماست. خط مقدمش خیابانهای تهران است، فرودگاه تبریز است، اتوبان قم تهران و... است. حالا می‌دانم تماشا کردن فیلم با بچه‌هایم، بیرون رفتن ، مهمانی دادن و دور هم جمع شدن، سر کار رفتن ، پارک رفتن و قدم زدن و حفظ همه کارهایی که قبل از این روتین زندگی ما بوده، جهادی است که من باید انجام بدهم. زندگی را روی روال خودش نگه داشتن یعنی «آخرش ما پیروزیم»، یعنی «به نیروهای نظامی خودمان اعتماد داریم» یعنی «من به سهم خودم اوضاع روانی جامعه را به هم نمی‌ریزم» یعنی «زخمی جنگ روانی دشمن نیستم» یعنی «حتی اگر جنگ توی شهرهای ما باشد،‌ ما جنگ‌زده نیستیم» من فکر می‌کنم نگه داشتن زندگی روی چرخ عادی‌اش، هم به نیروهای نظامی قدرت و پشت‌گرمی بیشتری می‌دهد هم دشمن به داخل نفوذ کرده را ناامید می‌کند.

ناراحت نشید اگه از چنلاتون لفت دادم اعصابم نمیکشه یسری پیامارو بخونم و به نظرم درست هم نیست انتشار دادنشون واقعا