عصبانیتِ ما از اون چیزی که فکر می‌کنید بهتون نزدیک‌تره. #ENTJ #ESTJ #ISTJ #INTJ #ISTP #ESFP #ENFJ #INTP #INFJ

『برای وای‌و』 سلام ورژن دیوونه و قشنگِ

19

ساله‌ی من، منم؛ خودت... از

10

سال بعد. یعنی یه دخترِ

29

ساله! دارم پیام‌هات رو می‌خونم و همزمان هم می‌خندم و هم دلم برات ضعف می‌ره. هنوز همون‌قدر عاشقِ بچه‌هایی و هنوز هم طنزت همون‌قدر تلخ و بامزه‌ست. می‌دونم این روزا چقدر فشار روت هست؛ از استرسِ نیومدنِ کارنامه و پشتِ کنکور موندن بگیر، تا آرزوی داشتنِ پولِ زیاد، گواهینامه رانندگی و حتی یه بچه گرازِ وحشی! می‌دونم چقدر از دستِ دخالت‌های بقیه خسته‌ای و برای فرار از درس خوندن، به روتین‌های پوستی و ماسکِ صورت پناه می‌بری. می‌دونم تو دلت چه خبره. می‌دونم چقدر تنهایی غصه‌ی خودت رو خوردی و چقدر دلت یه کادوی روز دختر می‌خواست که یکی بی‌دلیل بهت بده تا دردت کمتر بشه. و از همه مهم‌تر، می‌دونم داری با اون آدمی که برات عزیزه چه کار می‌کنی... داری از روی احساسِ عذاب وجدان و ترس، خودت رو عقب می‌کشی چون فکر می‌کنی بعد از اون رابطه‌ی قبلی، حالا تو تبدیل به آدمِ «تاکسیک» شدی. اما من از آینده اومدم تا یه هشدار خیلی مهم و حیاتی بهت بدم؛ چیزی که اگر الان نشنوی، سال‌ها حسرتش رو می‌خوری: «هشدارِ من به تو اینه: دست از خودتخریبی بردار. آدمِ خوبی که وارد زندگیت شده و باهات مهربونه رو، به خاطر ترس‌ها و احساسِ بی‌لیاقتیِ خودت پس نزن. تو تاکسیک نیستی، تو فقط آسیب‌دیده‌ای و حق داری دوست داشته بشی. اجازه نده اون چرخه‌ی تلخ باعث بشه تنها کسی که واقعاً در برابرت خودخواه نیست رو از دست بدی. و در مورد خانواده؛ خشمگین بودن و جنگیدنِ مدام فقط انرژی و جوانیِ خودت رو می‌گیره. به جای اینکه تمام تمرکزت رو بذاری روی "جنگیدن و کوتاه نیومدن"، تمرکزت رو بذار روی "مستقل شدن". گواهینامه‌ات رو بگیر، مهارت یاد بگیر و پول دربیار. استقلالِ تو، بزرگترین و قاطعانه‌ترین جواب به تمام دخالت‌هاست.» عزیزِ دلم، کنکورِ تجربی تمامِ دنیا نیست. روزی می‌رسه که به این روزها، به اون سوسکِ بالدارِ تو اتاقت و به اون

15

تا لیوان شربتی که تو قم خوردی، از ته دل می‌خندی. به نوشتن ادامه بده، از کلمات فرار نکن، چون همین نوشتن‌هاست که روحت رو سبک می‌کنه. قوی باش، تو قراره به اون استقلال و پولی که می‌خوای برسی، فقط جا نزن. دوستدارِ تو، خودت در در آستانه 30 سالگی✌️🏻 @mjholat

کاش تو جمع نبودم و میتونستم بشینم گریه کنم با این

عالی بود حمیده واقعا دسخوش

همه می‌گویند ستاره‌ها آرزوهایت را برآورده می‌کنند؛ آن‌ها که در آغوش آسمان بی‌کران آرامیده‌اند، جایی که مرزها رنگ می‌بازند و بی‌نهایت نفس می‌کشد. درست است، آسمان‌ها اسیر حد و مرز نیستند، اما ستاره‌ها، ستاره‌ها مرز را می‌شناسند. مرز ظریف میان آسمانِ دست‌نیافتنی و زمینِ خاکی را، مرز میان ما آدم‌های ناتوان و آن درخشش‌های دورِ دست را، با عمقِ غم‌انگیزی لمس می‌کنند. اما شناختنِ مرز، کافی نبود. وقتی می‌بینی دستانت برای یاریِ کسی که عاشقانه دوستش داری، کوتاه می‌ماند، نوری که در سینه‌ات شعله‌ور بود، آرام آرام کم‌فروغ می‌شود؛ قطره‌قطره خاموش، تا به ژرفنای تاریکیِ ناکافی بودن فرومی‌ریزد. تاریکیِ تلخِ عجز، که قلب را می‌فشارد و اشک را جاری می‌کند. امیدوار باش. نورِ درونِ تابناکت را با عشقِ بی‌پایان زنده نگه دار؛ شاید، فقط شاید، یک ستاره دل به رحم آید و آن مرزِ نازک میان آسمان و زمین را، با درخششی جادویی، برای همیشه بردارد. ستاره دِنهب ستاره نوزاد ✨️ @vay_oo

ممنون🥲

پیامای گروه باشگامونو میبینم گریم میگیره

چرا من نمیتونم تو این جمع باشم؟

این کانال وسوسه ام میکن...

دوران رمان تینیجری خوندن در عین تباه بودن یکی از بهترین دوره های هر آدمیه

در اوج نوجوانی تصور میکردم از ۱۸ تا ۲۰ سالگی انقدر آزادی عمل به دست میارم که مثل دخترای رمان زندگی میکنم با این تفاوت که به رضا آرشام گلزار تهرانی هم پا نمیدم